pencere önü çiçeği


hikaye diye okuduğum kendimin
dibinde göz yaşartı kalıntıları
söz sürünmüyor el izi çatlaklarıma
cesaretin dik yanına varıp çiçeği
üzerinden alıyor mutluluk

-aşk
ölü yapraklar altında
üşümek gibiyim-

ağzımda sızlanan eski şehirler
sade
varışta kaçırıyor yolumu
gecede yalın tipi olmak gibi
ı/şıksız
kuru
İzmir

kimi isterse koşmalarım
yakasından tutup
savuruyor bir peri

-ölü ağaçlar altında
suskun nehir gibiyim
aşk-

hal halımdan tırmanan mutluluk


ekimikibinyedi karşıyaka

melek avcı

evet güzel işçilik var...ellerinize sağlık..

Öncelikle hoşgeldin sevgili Melek,
şiirinde mevcut duran başlıklara baktığımızda azaltılı bir mutluluk perdesiyle karşlaşıyoruz.
Sonra aşk...
Aşk, acaba neyin kaynağı diye bir soru takılıyor aklımıza.
Huzur mu; yoksa başlı başına bir ıstırap verici mi?
Acının daha yakın durduğu satırlar geliyor ardından.
Şehre, geceye, karanlığa ve kuru olana sahibiz artık.
Ve gerçekten de nehirler suskun yaratılmışlardır.
İçindeki sızıyı duyurmasınlar diye çevrelerine.
Su değil de içinden mutluluk akıp gider artık.

(y)arası geçmişli çoğul hikaye



-tıngırtılı göz üzenlerine-


dizleri kirli şiirler birleştiremiyor
bizi sevgili’m
etiketi üstünde unutulan
pazar eşyaları gidişlerimiz.


“belki pazartesi gelir mektubu”
beyazların üstünde dolaşan
sözcüklerin arı sızısı
postacının kırmızı bisikletinden
dökülen ağır kokulu devlet tortusu


baskı altında çarpışmalı
-bulvar köpekleri gibi tenekeden şehirlere
inleyen bir el veda tutturmalı
yoğurt kaplarına


boyamadan parmaklarımızı karıncalar
karıncalar parmaklarımıza boy almadan
parmaklarımız da karıncalı kanamalar


b e l k i boşluğuna, dizelerimiz çığıldar


melek avcı

teşekkürler sevgili alper hoşbuldum.
yorumunuz için de teşekkür ederim.

ve sevgili kağan size de teşekkür ederim.

sevgiLer saygıLar