tan doğan

ş a i r

nâzım'a



yaşamak ne güzel şey diye diye
deli gözbebeklerini büyüte büyüte
şiir yaza yaza türkü söyleye söyleye
bedreddin denli sinan denli yunus denli
memleketini seve seve
kadınlarımızın korkunç ve
mübarek ellerini öpe öpe
hep beraber sulardan çeke çeke ağı
hep beraber süre süre toprağı
toprağa otura otura saygıyla
uzak kala kala gökyüzünden
ateşi ve ihaneti göre göre
ola ola hem asyalı hem afrikalı
reşadiyeli velioğlu memedin
manastırlı hamdi efendinin
arhavili ismailin bile bile hikayesini
dağların üstünde
altında damların
mis gibi kokan amasya elmasının al yanağında
suyunda zeytin incir kavun ve
renk renk salkım üzümlerin
gemide güvertede
trende üçüncü mevkide
şosede yayan
ekmeği son lokmasına dek yemeği
bir de ağız dolusu gülmeyi
unutma diyen unutma hiçbir zaman
yaşamayı bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine kılan
şiir yaza yaza türkü söyleye söyleye
deli gözbebeklerini büyüte
yaşadı mavi gözlü dev
yaşıyor
yaşamak ne güzel şey diye diye

Merhabalar sevgili tandoğan,
şiir bir şaire yazılınca ne kadar çok imgeyi toplar içinde.
Zira şairin sahip olduğu bir his dünyası vardır ve her bir varlık onun dilince kendine bir isim alır.
Yaşamak, büyümek, sevmek, öpmek, oturmak, kalmak, görmek, söylemek hep onun şiirsel üslubu içinde bir çoşkunluk edinir.
Memlekete, memleketin insanlarına, toprağa, dağa, suya yazılan şiirlerdir bunlar ve bu şiirler büyütür şairini.
Ve şair ne kadar büyürse büyüsün yine de kendi öz toprağının bir mahsulüdür.
Çok sesli bir şenlik meyvesi...

Merhaba Alper Kardeşim.

Bu dediklerinin bütünselini içeren, gerek biçem, gerek biçim ve gerekse yaşanmışlıkların birlikteliğini şiir şiir, yaşamınca bedelini verip, üstelik acısını da her soluğunca yaşayan; öz-töz, vatan-memleket, insan-yaşam söylemlerini gerek usunda gerekse tininde ve de yüreğinin tam on ikisinde içselleştiren; yalana-yozluğa-yobazlığa-tutuculuğa değil, "gerçeğe" ve "topluma"/"halkların özgürlüğü"ne, "güzel insanlık" ülküsüne inanan bir kişidir "şair" ve "şiir" şiiri. "şair" şiiri de, şimdilerde kendini şair sanan her insanın şair olamayacağını şairimsilere, şiir yazıcılarına, şiir bezirganlarına, tatlı su şairlerine, mahşerin bezirganlarının ya da şiir erklerinin (!) kalem oynatıcılarına -uslarına ve yüreklerine- gönderen; "şair"den ne anlaşılması gerektiğini açık-seçik ortaya koyan bir şiir. Şiirde geçen dizelerin kitapları okumadan, "şair"in yaşamını ve ürünlerini irdelemeden, sığ ve sınırlı yanlılıkla "şiir" olgusunun ötesinde durarak ne "şiir"İ ne de "şair"i anlamak/algılamak olası.
Hadi söyle şimdİ, usunu, yüreğini, yaşamını olduğunca şiirine geçiren -tersi de söz konusu-, kaç "şair" biliyorsunuz? Yanıtın, "bir elin beş parmağını geçmez" oldu belki. Bu bağlamda "şiir" ve "şair" olgusunu değerlendirmek, şiire bu birikim ve yürekle bakmak gerek.

Sevgiyle bir de...

tan doğan

tan doğan



a ş k

'aşkım'a





aşk içre okuyamaz
hiçbir göz

yazamaz hiçbir el
aşk üzre :

bak aragon'a
bak eluard'a
bak nâzım'a



şiir değil
mucizedir aşk


ve ezberle :

seçilmişlere gelir

tan doğan


âşıknâme





korkar mı hiç nâra yanan köz külden
tanrıyla kol kola girse şeytan âşığa ne
ışkın sırâtından geçmiş çoktan beden
şi'r olmuş rûha gayr cennet ne cehennem ne


şifâ dilemez mecnûn ne tabîpten ne dinden
o'nun derdi gönül içre kime ne
hâcet yok şuâya her yanı şems külliyen
çiçeği lal ömrü bal hali hal âşıkane

tan doğan


annem öldüğünde




annem öldüğünde
zemherirdi -doğduğum vakt gibi
yüreğim de

annem öldüğünde
ağladım sözüne kanıp: “ağlamaktan utanma
ben öldüğümde”

annem öldüğünde
yanımdaydı yârim
bir çift sözdü yaş gözlerinde

annem öldüğünde
başladım bıraktırdığı cigaraya
yemin billâh etsem de

annem öldüğünde
izin vermedi yıkamama kadınlar
gasilhânede

annem öldüğünde
“şakacı seniha teyze yine şaka yaptı” dedi koca adamlar
büyüyen ellerinde

annem öldüğünde
ölmüş babam kalktı geldi
tabutu sırtladı bir de

annem öldüğünde
serviler eğildi -gözlerimle gördüm
karaca ahmet de

annem öldüğünde
üç çocuk hayâta küstü
sardunya ortanca gül de

annem öldüğünde
sustu istanbul şarkıları
erzurum türküleri de

annem öldüğünde
“ağlarsa anam ağlar / gerisi yalan ağlar”
sözü köz oldu dillerimde

annem öldüğünde
-bakmayın yaşadığıma
öldüm ben de