İç İçebilirsen

gözüm bir şeyi görmez
paramparçalığını
yanışını siluetinin

akşama doğrularımın sorularında hep sen varsın
kaldırım taşlarını yıkayan beklenmedik ev telaşım
yağmur suyu biriktirdim şimdisizliğimize şirinsi
içebilirsin gözlerimin şehrini
içebilirsin

bakarsın çıka gelir serçesiz bir pencere anı
mahşerliğimize
içebilirsin gözlerimin son bakışını
ömrüne adanmış son emaneti
içtikçe azalırsın kendinle
kalırsın belki benden sonraki
geleceğinde göğü sevme tutkumun

----------

Saçların Nehir Boylu Göz Yaşlarıma Ağaç

tılsımlarınla dalış yaparsın rüyalarıma
kahve sohbetlerine açılır gözlerim ikirciksiz
elinden kaçırdığın o susuzluk benim kiraz zamanlarım
kıpırtısız koşar kuş çığlıkları kahırsızlığına bulutların
avuçlarının arasında iki gözlü bir sayfiye yeri var biliyorum
üstüme yorulmazlığımı giyindim utanmazlığımı aldım kollarıma
deniz pırıltıları duymaz sesimizi ipil ipil keder düşkünlüğümüz
sıra sıra yiyip bitirmek hilelerini tüm kaçmaların
bize yakışanı buydu aşksı gün renklerini harcamak
soylu suskunluklarla bitirmek bir ömrü
saçların nehir boylu gözyaşlarıma ağaç
kendi kıyılarına uzak bir martı düşer pencereme
sen sanırım göğü çalmış o beyazlık o şuh maceraperestlik
ikindilerine göz koyulmuşsa şah damarımın

--------

İzahsız Darmadağınık Not:

martılara bakıp not tuttum
yakamozlara dudak uçuklattı günlüğüm
uykularım denizlerine aç
yastığımda gözlerimden damlayan gözlerin
bütün çağlayanlara ot yolduran
dudaklarını arayan bu benim
benim kirlenmemişliğim
yatsı bir zaman yıldızları okşarken kubbeler

yönlerim umuduma tuzak
kızağa aldım sonlarımı
aysız yürüşlere gebeyim bu liseli kuytulukta
kuralsızlığı öğrendim zamandan

içlendiğim neyzeniydi
acılara kitlenmişliğiydi
toprak kokulu
evsizliğime saçılmışlığının


izahsız
darmadağınık
genişçe
gece boylu bir ıssızlık
kırar geçer göz kırpışlarımı
zamansızlıkla nikahlıyım artık

ve de evvela
yarına hor bakan düşlerim
bir kibrit çöpüne fit
yazlarımı fırlatıp attım keder çölüne
kışlarımı yaşıyorum arsızca
kışlarımı
kavak yelleri esen çocukluk özlemimde

kağan işçen

-------

Yanağında Bıraktığım

siyaha bürünür kar
şahrem şahrem isyan
senden sonrası tufan
senden sonrası çığlıksızlık

düşlerimden sıyrılarak tutsağın olurum
yeter ki saçların dal olsun hazan kuşlarıma

matem tutar beyaz örtüsü gösterişsiz ölümümün
gidişimle bollaşır dağların izi dudaklarında çığlı
kirpiklerin saçak altı olur öpüşlerime solmazsın asla
solmazsın sesin şavkır topraktan kalkar tutarım ellerini
ellerin benimdir

sislenir anlaşılmazlık
uzak liman ışıkları yankılanır ıssızlığında
ağustos böcekleri sus pus
ipin ucu kaçar kapanır gözlerim
oynar yüreğim cam kırıklarında
şahrem şahrem isyan
senden sonrası tufan
senden sonrası çığlıksızlık

çocuk öper gibi okşarım saçlarının her telini
otlara uzanmış ceylanlar karşılar gözlerinin
çöl gidişini
yanağında bıraktığım mektuptur öykümüz
gözlerini toplar alıcı kuşlar sözcüklerimden
albümlerimizden kervanlar göçer
kalabalık mı kalabalık
tekmil kumlaşır bağ bozumlarımız
kusursuz vaz cayarız eflatun bakışlı gün doğumlarından

siyaha bürünür kendince kar
şahrem şahrem isyan
senden sonrası tufan
senden sonrası çığlıksızlık

kendimden sıyrılarak ölüm ortağın olurum
yeter ki kaşların sal olsun boğulmalarıma

Orta Yerde

kimim kimsem yok
uzak yoldan geldim
günbatımlarını düşünerek
ağladım için için
sakallarımda titrek bir yalnızlık
sapsarı kırlangıç uğultularıyla geldim
yolculuğum bir sensizliğeydi
âmâ bir günde birden tüllendi düşlerim
özlemler azgını
kala kaldım orta yerde
ölümle sensizlik arasında

palamutlarımız ıssız
rüzgarlarla sevişti sevişeli yapraklarımız
hatıralarımız savruk
saçlarımız yalnızca sonbahara süpürge
uzun yolculuklara ayırdığım kitabımdı gözlerin

şimdi kim ağlar çifte bakışlı penceremizden
kimin canı sıkılır ayrılık gününün tortusuyla
kim yollarını gözler serçe yürekli bu haylazın

her sokağın yokuşu bir bize dilbazdı
içlenirdik hani puslanırdı gölgeler bile
sisli bir yağmurun ardındakini konuşurduk
kafakafaya
okşardın saçlarımı hani
yuvasını kollayan kuş gibi öperdin
sıcak denizlere söylenmiş ara nağmelerin şefkatiyle

biz hep kaybettik
kazandığımız ayrılığın kırk yamalı bohçasında aşklarımız
biz hep kaybettik
tılsımını yitirmesin diye yalnızlık
kazandığımız geri dönüşsüz biletlerimiz

hüzün tünerdi kulübesine ilk akşam sevgimizin
güneşin en son elleri gölgelerle öyle kardeş
yüzünde o iyi huylu en son ışık
aynalarım gibi kırık paramparça
orta yerde biz
orta yerde o aramızdaki en uzun mesafe
tarar şimdi saçlarımı ölümün saati
o meşhur yalnızlık

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Sökün Sonatı

‘söz konusu bizim sonumuz’

akşam laciverdiyle yıldırımlar
sökün eder yanılsamalar kente
el gün bilmez korkaklık
utandırır epik kıskanışımızı
biz ölümü kıskandık
aşkımızdan başka bir
sonsuzluk olamazdı

sureti yavan sabahlaşırdı ihanetin
böğrümüzde geceden saplı kalan

nefes alışına mil çekilmiştir
gündüz gözüyle hayatlaşmanın
elimizin tersiyle ittiğimiz ilk ve son çocuğumuz
o sarsak çelişki ağacın ayakta alkışlaması ölümü
ve ebeveynidir elbette aşk ayrılığın
şairse ancak acıdığı için sevişir sonbaharıyla

sıkıntılı bir kış evi artık her damla gözyaşı
öyle ki sanki hiçbir denizde martı telaşı yok
hiçbir adada gemi beklentisi
hiçbir gemide ‘kara göründü’ sevinci

kral çıplaksa eğer bitmiştir aşk
gündüz düşleri sonbaharsızdır
ve yağmur yalnızca kendine yağar
sökün eder yanılsamalar kente


aşkımızdan başka bir
sonsuzluğumuz olamaz bizim

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Ruhumun Eldivenleri

ağaçları karlar kapladığı zaman gelirdin
üşümek nedir bilmezdik o zamanlar gedik dişli
saçların ipek gibiydi yavrucum soğuğa sığınırdık
gözlerindi tüm ruhumun eldivenleri
en çok da su bardağıyla açık çay içmek sırıtırdı üzerimizde
suç işlermiş gibi öpüşürdük unuttun mu
şairlerin öpücüğü farklı olur derdin
çivit mavi bir özlem gibi yağardı kar
kar o anda acılarımı örten sıcacık bir battaniye olurdu
acılarım demlenirdi karda
yağsın kar hiç durmasın
dinmesin suskun serinlik
sessizlik

ötesi yalnızlık
derin dışavurumu iç cehennemlerimin
yanmalarımın yıldızları yakmalarımın

unutma
sensizlikle üşüyorsam usul usul
yüreğime yağan karlarda hala ayak izlerin
ve gözlerindir tüm ruhumun eldivenleri

sana bakmasam üşüyorum çivit mavisi buzul
üşüdükçe büyüyorum yalnızlığıma sığmıyor gözyaşlarım
çığlar düşürüyorum
yüreğimden gözlerime

yağsın kar
örtsün acılarımın üzerini
kar yağar herkes özgürce yaşar acılarını
aşk bu şakaya gelmez
aşkla oyun oynanmaz
o bir üşümektir
cinayet itirafıdır
tüm yalancı ışıkları öldürmek gibi
sığınmak gibi kara
karın o çivit mavisi aydınlığına

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

“E” biter ve başlar sonsuz bir karanlık
aslında hiç günbatımı izlememiştik
birlikte
tek tek
kumral saçlarında düşledimdi sereserpe aydınlığı
hadi evren arttırır yalnızlığı diyelim
sokaklar buruşturur atar bir köşeye yüreğimi
bulutlar gözlerimi bir yana bırakır
artık hiçbir yağmur damlası düşmez içimizdeki aşk kervanına
devran bu
bakarsın tersine döner
aşk mı bitti ehey ustam yalnızlık
hiçbir uzak yakın olmaz mı artık
hadi ilk akşam kuşlarına indi diyelim
sensiz gözlerinsiz bir karanlık
çığlık çığlığa sayfalarımda denizim sen değilsin
bilesin
devran bu
bakarsın tersine döner
her şey normalleşir
yine kötüye çıkar ölümün adı
bir sen anlamazsın
merakların depreşir
anla anla artık
aşk bir senin için bitti
düpedüz
belki şaşılası
kaçırdın elindeki ilk ve son ışığı
o kapkara gözlerindeki karanlıkta ben yokum artık


Kağan İşçen




(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

İlk

evlerimiz artık yok
güvercinler yükselmiyor damlardan
sokaklarda yalan bir sessizlik
ne isim şehir’de sevgilimin ismi
ne yakar top’ta sona kalan kahraman
bir sensin içimdeki ağustos ışığı
kalbimin kıldan ince kılıçtan keskin sızısı

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.