asil ruhuna ithafımdır...

Kümeleşir umutlarım kumdan kalelere.
Ve titrek haykırışlarım,
Vaat edilmiş toprağımda yankılanır.
Rachel,
Tutunabilseydi keşke yaşlar gözlerimde.
Düşmeseydi ansızın avuçlarıma.
Düşüp de ölmeselerdi 'sen' gibi.
Bitmeseydi inancımız vatansız topraklara.

Rachel,
Dünyalar çiziyordum hayalden kanatlara.
Ilık baharlarındaki yalansız düşler gibi.
Savaşsız, ölümsüz, 'siyon' suz bir dünya.
Ümit heybenden alıp kendime koyuyordum.
Yıkılmayan evler, nefes alan çocuklar.
Kelebeğin ölüme gidişi misali,
Gözlerimiz bakmayacaktı uzaklara.
Ben gözlerinden alıp umuda ekliyordum.

Rachel
Feryatsız sanma işgal edilmiş yürekleri.
Her ağıtın ardından ağlar yıldızlar bile.
Sevda kafes dinlemez; hem dillere destan ağlar.
Bilir misin sonsuzdaki alevden denizleri?
Yalnızca fenalıklar, yalnız katiller ağlar.
Orda hiç tank yoktur özgürlüğün kadını.
Bebek vuran kahpeler orda kahraman olmaz.
Nergislerin yaprağına yazdığımız adını;
Soramaz buldozerler, onlar asla bulamaz.

Rachel
Hayalin duamızdır destursuz yüreklerde.
Çarmıha geremedikleri; 'özgürlük' rüyamızdır.
Hiç dillendiremediğimiz, ebedi bir rüya;
Savaşsız, ölümsüz, 'siyon' suz bir dünya...

şiir bir sızılı su gibi akıyor; sabah da okudum. insan olmak bile yetiyor zulmü anlamaya! ama ben savaşsız bir dünyayı istemiyorum. zira bu kesinlikle ama kesinlikle mümkün değil! zira fikirlerin mücadelesi ve yayılmacılığı hep devam edecek. fakat savaşın dahi mertçesi var, kalleşçesi var! son yüz yılda hep ikinci tür savaşlara tanık olduk ve bu yüzden "savaş "hiç" olmasın" diyoruz. oysa tarih tanıklık etmiştir ki müslümanlar savaşta dahi adaleti gözetmişler, hakça vuruşmuşlardır. işin asıl ilginç yönü ise savaşımlarından nefret ettiğimiz, dünyanın nefret ettiği, abd, israil ve şürekası savaşla karşı konulmaksızın teslim olmayacaklardır!

eyvallah...feryatsız değildir hiçbir zaman işgal edilen yürekler aslında..hatta işgal edildikleri yalnızca varsayılır...asla işgal edilemez yürekler çünkü..
çok teşekkür ediyorum gönülden değerlendirmenize..
keyifle...

Sevgili 'emre',
bir dramın sahipçisi bu satırları bizimle paylaşman;
bizi içinden hüzün geçen ırmakların kıyısında bir başımıza bıraktı.
Tıpkı dünyanın bu tablo karşında kapadıkları gözleri gibi.
Yalnız ve çareden yana delik deşik ruhların esaretine tuttuk aynamızı;
maalesef orada da bulamadık kendimizi...
Meğer ne silikmişiz bu çokluğumuzda.