Öncelikle merhabalar günlük ve günlüğü takip eden gül yürekli dost. Selamın baaşımız üzerineöncelikle. Uzun süredir günlüğe birşeyler yazamadığım gibi uğrayamadım da... günlük koşuşturmalardan kaynaklanan bi durum bu...ihmal etmemem gerektiğinin farkındayım...yoğunluk bitince yazmaya devam edecem...sevgi ile kal sevgili kardem...ve günlük Sizleri çok seven Dostunuz.

okumanın hayat kurtardığına inanalardan mısınız?
inanın okumak hayatta kurtarabiliyor yer yer. Fakat benim ilgilendiğim kısmı ise çoğu hayatı mahvettiğidir.
Sessizliğe gömülüp, kopup çevreden kendine ait bir hayat oluşturan belleğiyle insan yaşıyor mudur? Elbette; ama bunu her nefes alıp verenin anlamasını bekleyemem.

İddiamın öteki ucu okumayı yemek gibi bir ihtiyaç addedenlerin hayatı için geçerlidir. İnsan okur ve okumadan yaşayamaz hale gelirse okuyamadığı her an yaşamıyor gibi yaşar.
Her neyse bir günlüğe bu kadar da felsefe yeter de denilebilir. Ama yaşamın bu anlattıklarımdan farklı bir şey olduğunu kim iddia edebilir ki? En azından günlük özneldir ve galiba bizi en çok saran ve bağlayan tarafı da budur...
başladığı gibi bitsin herşey o halde: "OKU!!!"

...ve sevdalar
neremizde duruyor acaba sevdalarımız
gece yarısı dağlıyor mu böğrümüzü hoyratça
ya da çılgınlığın takipsizliğinde yakıyor mu ruhumuzu
belasını başımızın memnuniyetle taşıyabiliyor muyuz?

ya da bu amansız dünyada
sevmeyi ne kadar becerebiliyoruz?


HİÇ!!!

aylardan bahar günlerden hüzün
saatler takvimleri bıçaklıyor
sert esiyor bugün yine rüzgar
dallarımda ne kadar " sen " varsa kırık
kan ter içinde ne kadar " ben " varsa
boylu boyunca sürünüyor yerlerde " biz "
yarım bir sabah/gelmeyen selamlar
cümleler devrik/şiirler kopuk...
yollara çivili gözler
beklenen sıcak bir günaydın...

sesimizi duymasanda,yüreğinizin bizimle olduğunu bildiğimizden tekrar selam dost,hayırlı ramazanlar....