Asla

bittik
yittik
gittik
mi desem

ne karşı kaldırımdaki gölgen
ne
ne aradığını bilen adımların
ölüme boyun eğmeyen aldırmazlığın
meraklı değil artık
yanılgılı uykusuz yangınlarıma
biliyorum

yargısız
yanlışlı
evet
öyle
biliyorum
öğrendim
sandığım gibi acıya koşmadık aslında
yağmur ıslanır ateş yanar gece kararırdı
biz ayrılmazdık
sözün gelişi okyanus kendi suyunda boğulsa
güneş kendi sıcağında cayır cayır yansa
biz kendi kurşunumuzla vurulmazdık

yılmaz güney’in bakışlarına öykünürdük
sokakların zengin ruhuyla militanca
kim ki militan
sokakların yıkılmaz onur duruşudur
sokağın kendisiydik ya
kendimizin sokağı bizdik
bittik
yittik
gittik
mi desem

kuşlarımızı vuramazdı hiçbir kurşun
bizi ancak kendi yüreğimizin namlusu
aşka nehir taşımaktan vazgeçince vururdu
sesimizi kısamazdı hiçbir kanun
faşizme serseri mayındık nar gülüşlü
vicdanımız susarsa küserdi göğe sesimiz
avucumuzdan gökkuşağına yağmur içirirdik
sokakta değilsek avuçlarımız küçülürdü
bir militan sokakların tek ruhudur
bittik
yittik
gittik
mi desem

diyemem
asla

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Adı Ayrılık Değildi

kesin çizgilerle ayrıldık
hep aynı başlangıca bakan
gözlerimizden

izdihamları horlamayı boşladık
bir devrimcinin mezarı tüm evrendir
odalarımızı terk ettik
bir öğlen sonunun dinginliğine
kırlangıç olmak için
bize dinginlik yok
özlemle yol gözlüyorsa hala
tırnakları kirlenmiş bir çocuk
bize dinginlik yok
adres defterlerinde gizleniyorsa adımız

yaman huruç eyleriz
talan oluruz
gururumuzdur
istisnasız her dala bahar
her bahara dal oluruz
lâl oluruz
ışkın paylaşan kelebeklerin
kanat çırpışını bölüşürken
kimine akla ziyan
kimine an be an
ümit oluruz

hani sokaklar daracık olurdu
güya karanlık olurdu
geniş gülerdik
akşamı da gün bilerek
ve bilir bilenler
karanlığa gülmek bizdik
biziz
hani yüreğimizin kanıyla desenlenirdi
duvarlar
hani alnımıza öpücükler konardı
adı ayrılık değildi
yeni iklimler sevdalısı olduğumuz

arkadaştık
gizlimiz saklımız yok
varımız yoğumuz
paramparça edilememişliğimiz
arkamıza bakmadan
gül dallarını tutuşturarak
vazgeçerek tüm mevsimlerden

arkadaştık
emekçi gülüşlü birer tarih
kendi için kendi olmayan
şiirlerin yarım yazılmasını
şarkıların eksik bestelenmesini
göze alarak
göç artığı acıları kanıksamış
zamana aykırı birer serçe

arkadaştık
kendinde kendinden başkası
kirpiklerinin ucundaki tuz zerreciğine düşkün
seninle sende ve senden
istediğini istediğin kadar
hariç tutarak tüm vedalaşmaları
akşama yakın duran bulutlardan

ayrıldık kesin çizgilerle
hep aynı sona bakan
gözlerimizden

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Gidişinle Tanıdım Korkuyu

gidişinle tanıdım korkuyu
ölümle aynı kaderi paylaşıyor
dudaklarım
sen yoksan ölümde yok
ben de yokum bu yok oluşta

hangi gidişinin peşine düşsem
ölüm ağlar ben susarım
su hayallere düşer su çaresizleşir
hayatın hangi yanında olduğunu
bilemez kışı beklemek dürtüsü

bende bıraktığın bu kıyamet
bu merhameti ayrılığın
bu muğlak yara
sensizliği sunuyor
kederin yüzyıla değer susuşuna

senden geçtim
tüm gidişler bulsun isterse adresimi
yeryüzü acılarıyla bilenmişim aşka ya
aşk ki
gidişlerle varmaktır hayatın tadına
tüm gölgelere bir parça gözyaşı incisi sunmaktır

sen ki üşürken yaz rüyası görmeksin
temmuz boylu ırmaklara tek ihanetim
güze hazırlanan bir sokak suretidir
şimdi ellerim tenha ve açık sözlü bilirsin

gidişinle kaldım orta yerinde çocukluğumun
ayrılık öykülerine bilenir şimdi yalnızlığım

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Çoktan Seçmeli Bir Yalnızlığın Hiçbiri Yazan E şıkkı


hayal olur bozkır tenli akşamlara karışırsın
bir sıkımlık canı var ölümün imkansızlık garipsiliğinde
saatlere veryansın etsem el değiştirir ölümüm
bir ucundan bir ucuna yüreğimin kıvrak dağ yolları özlemli
resimler duvarlara mecbur bakımsız ben sana anlama sen nolur
ekşimtrak sevişmelerin huysuz kuğusu sonbahar yakınsa söyle
hayret ederek söyle sonbahar başlangıcıdır ilkbaharımızın
özlem sen olsan sen sen olmazsın özlem kim olsa o özlem değil
özlem anlamamışçasına anlamak yaşamı çözmek ilmek ilmek
bir sana bir bana garezli yaprak dökümünü sılasız sılalı yeryüzüne sığmasız
tuz bastığımız gökyüzü daha nahoş yağmurlu yarasını dert ettiğim
yollar nereye varırsa varsın sonuç sen senin yokluğun olmaksızlığın
sırf senin için attım ölümle hem fikir yanlarımı bizli son yok uçurumsuz
unutmak unutmamaktır unutmayı bizi var eden felsefenin bitmişliği
ben şimdi çoktan seçmeli bir yalnızlığın hiçbiri yazan e şıkkı
kılığımı değiştiren acımtrak aşklarımın yazgısız kayboluşlarına uyumlu tragedya
nerede yazdığımı unuttuğum şiirimin anlamsız can sıkıcılığı
bilemedim aahh akıl edemedim mevsimsiz göçlere bilenmek gerek yapayalnız
aşk ikimize fazla gözüm seyriyor yolları çeker canım son fasıllara hazırlıklı
aşk ikimize fazla yollara sığmaz iki yürek
kendi yolunu çizememektir aşk yarınsız

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir

Aşkı Tükettik

aşkı tükettik
karşılığı yok yaşamın
herşey düz bir çizgi
gurbete çıkmış yapraklar ağaçlarda
yağmur kendine ıslak
sıcak güneş kendine
rüzgar kendine serin
kollar kendine açık
yaşlar akıyor içine gözün
aşkı tükettik

aşkı tükettik
anlar dondu
resimler zamansız tebessüm
anılar yıpranık sevişler gibi
teselliler ne bencil
benciller ne kadar ötekinde anlamsız
çocuklar koşmuyor peşimizden
üstelik hepimiz de büyüdük
aşkı tükettik

aşkı tükettik
oysa tek kelimeye sığıyordu dünya
şimdi milyon kere ifadeler sözlüksüz
şimdi ne sen kendinle barışık
şimdi ne ben seninle savaşta
hani herşey zıttıyla anlamlıydı
hani çelişkiydi gelişmenin tek nedeni
hani tek ölüm ayırabilirdi bizi
şimdi tek başına ölüm bizsiz
yok karşıtı yaşamın
aşkı tükettik

aşkı tükettik
şimdi acıyorum sadece ölüme
ömürler değersiz
ah ölüm ne denli yalnız
ah bakışları ne denli zavallı
aman ki aman nasıl bitti bu telaş
ya şu karmaşa nasıl son buldu içimde
çözümler çözümsüzlükte buldu çareyi
herşey içi boş bir sonsuzlukta buldu ayakta kalmanın sözde tılsımını
herşey böylesine kof devirdi devranı anarşik
aşkı tükettik

aşkı tükettik
bu defa on ikiden vurulduk
bu defa yalnızlık ilk defa
bu defa yalnızlık sensiz popüler
yazgımız bardağı taşıran son damlası yaşamın
ölüm başköşesinde anlamsızlığın içine kapanık
biz birbirimizle
biz birbirimizde yittik
tutkular soğukluğa esir
biz yittiğimizle birbirimiz
şarkısını yitirmiş ara müziği ömürler
aşkı tükettik

aşkı tükettik
ilk defa ölüm yaşamla böyle ve bu kadar eş anlamlı
gündüz geceyle böyle ve bu kadar sesteş
artık düşünmek yok
artık beklemenin eski tadı
artık beklemek beklemeyi
tek erek
terk eylerek baharı
kurşuna dizdi dalında umudu
gerçeğe geçit yok
tüm mecazlar iş üstünde
suratlar kırık ayna
boşvermişlik bile iğreti üstümüzde
aşkı tükettik

haydi dinleyelim
şarkılar nasılsa boş
seyran eyleyelim evren yeknesak
tüm diller bir tek sözcük
sessizlik esperanto
göç yolları kapanmış kuşların
çocuklar düşünmüyor artık yağmurun nedenini
aşkı tükettik

aşkı tükettik
içilmemiş su kadar kırık kalbim
demek yazmakmış tek
uğramakmış hecelerine bebelerin hayalli
bir ırmağa girip geleceğe kanmakmış
yetersizmiş dostlar sağolsunun samimiyeti
kadehler yalnız bitmek içinmiş
sofraların başında beklemezmiş melekler
aşkı tükettik

aşkı tükettik
kirlendik
aşkın sonu bu değil
bir şarkıyı mı sır etmedik ki aramızda
aynı kitabın aynı sayfanın aynı satırın aynı cümlenin aynı sözcüğün aynı harfini mi sevemedik aynı anda
biz demek paylaşmaktı oysa
paylaştırmaktı bir elmayı insanlığa
biz demek nelere değmezdi değil mi
biz
öykünmekti baldırı çıplak bir devrime aşk
bir ormanın büyümesini beklemekti
titizce ölmekti hatta bizin anlamı
aşkı tükettik

aşkı tükettik
sayfalara sığamam boşuna
son pişmanlığın sonu bu olsa gerek
ah şirin ellerin ayrı rotaların yıldızı
ah şirin ellerin kimin göğünde kayar şimdi yeni dileklere
ah şirin ellerin en güzel şiirim değil artık
aşkı tükettik

aşkı tükettik
ben yalnızca şair
ben artık yalnızca işçen soyadlı
bir adım bile yok
adımdın sen
artık yalnızca yazmaksın bilmez miyim
aşkı tükettik

aşkı tükettik
bu ilk
harcadık bakışlarımızı
bakışlarımızda harcandık
utanıyorum
tanıyorum ölüm birden fazla ama birbirine bitişik
sanıyorum aşk beraberliğimizle çelişik
bir şair yazdığı müddet yaşar yalanını bırakıyorum
çünkü biz aşkı tükettik
hem de aşk tüketmeden bizi
farklılığımız aşkı yendi
farklılığımızı aramızda hallettik
çünkü biz aşkı tükettik
hem de aşk bizi tüketmeden
aşkı tükettik

aşkı tükettik
sonsuz bir şey kalmadı evrende
aşkı iç ettik aramızda
en doğal karşı devrimdi bu
bunlar güneşin batış öyküsü
belki uyanmaya can attığımız çok kötü
düş demeye dilimin varmadığı
çok kötü bir rüya
beni unuttuğun gibi
vefasızlığı gibi şu seni yazan ellerimin kendime
aşkı tükettik aşkım
aşkı tükettik

Kağan İşçen