3 Kasım Zarfı

Daha öncesinden aldığım bir haber vardı zaten hâlihazırda. Bunun rahatlığı ve iç huzuruyla yöneldim sabah sabah gazete bayiinin çekim alanına. Kitap Zamanı, yeni sayısıyla raflarda... İçinde benden de bir şeyler olduğu düşüncesiyle ve bir merak kaynağı olarak uzattım elimi. Sayfalar arasında kısa bir gezintiden sonra buldum bana yakın olan satırların başlığını: "Rumeli'den ayrılırken".
Aslında başlık bir sonralık ihtiva ediyor yazıda. Sonradan; yazının bütünlüğüne uygun olarak düşürülmüş bir hazır cevap gibi. Ve birkaç ufak eksiltmenin ve düzeltmenin neticesinde ortaya çıkan bir görsel metin buluyorum karşımda. Eklenen resim ve kitap kapağıyla da kalıcı bir uyum sağlanmış.
Bütün sonlar, bir başlangıca dönüyor nasılsa...

7 Kasım Zarfı

Hafta başı yapılacak 10 Kasım töreni için sabahtan bir yoğunluk vardı etrafımda. Daha önce böyle bir etkinliği organize etmeyen ben; işin acemisi olarak söylenenlerle yetinmiş, fazla bir okuyucu ve konuşan listesi hazırlamamıştım. Hatta öğretmen kadrosundan hiçbir fert yoktu listede. Sabah sunum metnini Müdür Bey'e ilettiğimde bunun böyle olamayacağını ve içerisinde öğretmenlerin de yer alması gereken bir tören tertip edilmesi gerektiği mesajını aldım. Bunun üzerine hemen orada birkaç öğretmenimizi zorunlu olarak yerleştirdik listedeki uygun yerlere. Sonra kendilerine tebliğ ettiğimizde görevlerini, şaşkınlıklarını gizleyemeseler de; bana da günün anlam ve önemini belirten konuşmayı yapmak kaldığı için duygularımız çok uzaklarda durmuyordu aslında. Ama ortada bir görev vardı ve yapmak icap ettiği takdirde de geri durmak yerinde bir davranış olamazdı. Bu bilinç ve günün yoğunluğuna da denk bir seyirle provalara ayırdık günün geri kalan kısmını. Üzerine gittikçe düzeldiğini gördük bazı şeylerin. Yerinde sayanların varlığını da hesaba kattık az biraz.

8 Kasım Zarfı

Gündüzün açtığı yoldan Antalya'nın sıcağı bir kimlik gibi taşıdığı o iç yakan görüntüsüne dalıyorum. Yollar hep hüzün bende... Yorgunluk. Amacım kendimde eksik hissettiğim birtakım dünyalıkları temin etmek. Giyimdir, yazı malzemesidir; o tarz sahiplikler peşine düşüyorum. Bu arada da günlerdir tartışılan ve benim de eğer fırsat bulursam bir gideyim dediğim 'Mustafa' Filmini de bir karanlığa sıkıştırıyorum. Salon karanlık ve kalabalık... Herkesin yüzünde bir merak ve acaba geziniyor. Ama daha çok bir kavrayış kıtlığı var. Tarihten ders almak da, sanki bir gelenekmiş gibi, tarih dersinde bulunmak kadar sıkıyor insanları. Olayları ve yaşamları dikkate değer bulmayışımız, o şartlarla yüz yüze gelemeyişimizden mi diye soruyorum kendi kendime. Hani diyor ya İstiklal Marşı Şairi; "Allah bu millete bir İstiklal Marşı daha yazdırmasın." diye. İcabet ediyorum.
Filmin görüntüleri ve temas ettiği noktalar insanı ister istemez geçmişe götürüyor. Özellikle Rumeli'den göç etmek zorunda kalan insanların gerçek kayıtları karşında duraksıyorum. Geçenlerde okuduğum ve üzerine kalem oynattığım "Rumeli'ye Veda" romanının sayfalarındayım sanki. O kadar iç yakıcı ve o denli sahici örnekler ki bunlar. Daha sonra Sarıkamış, Çanakkale ve gülün kanayan diğer yaprakları...
Filmin parçalı yapısı her ne kadar konuya hâkim olmayanları zorlasa da; bir ülkenin tarihini bir liderin şahsında, belli bir zaman diliminde aktarmak niyeti buna kapı aralıyor zoraki olarak. Ama tüm eleştiri ve övgülerden arındırılmış olarak gidildiği takdirde bir tarih belgeselinin güncele bakan yüzüne de ulaşabiliyor insan bu filmle.

10 Kasım Zarfı

Sabahtan, bir ön organize edici olarak da heyecanlı ve bir o kadar da kafası karışık gittim mekân-ı maarife. Çünkü daha birçok eksik vardı ve teknik destek de o oranda sınırlı idi. Neyse ki zamanın ince ezgisi onu da aldı ve kabul etti kendi çınlamasına. Malum konuşmayı da yaparak diğer sunumların peşine düşüyorum ilerleyen dakikalarda. Gözettiğimiz programa uygunluğunu denetliyorum gidişatın. Ama yine de ses sistemindeki arızanın olmamasını istemek en büyük dileğimiz oluyor. Tüm acemiliklere rağmen bir vazifeyi ifa etmenin dinginliğine eriyoruz sonra. Bu dinginliği yapılması gereken bir sürü sınav bozsa da, günü üç olması gerekirken bir sınav yaparak bitirebiliyorum. Hafta zor geçeceğe benziyor; daha on sınav var çünkü hazırlanması, basılması, dağıtılması, toplanması ve okunması gereken önümde.

19 Kasım Zarfı

Uzun bir yoğunluk payı ve ardından hanemize düşen yorgunluk sonrasında kendimde birkaç satır yazacak mecali bulabiliyorum. Sınav haftasını devirmiş, notlarını vermiş, Atatürk Haftası etkinliklerini noktalamış bir hal ve bu halin getirdiği belirgin bir rahatlama arifesinde bugüne de bir seviye belirleme sınavı ve bilgi yarışması sıkıştırarak günü denkleştirebiliyorum. Bir yandan da ucundan kıyısından, ağır ağır sürdürdüğüm bir büyük sınav hazırlığı daha var ki; hepsinden zor bir lokma olduğunu daha başlar başlamaz hissettiriyor.

20 Kasım Zarfı

Uzun zamandır başında beklediğim ama içinden ne çıkacağını tam olarak kestiremediğim kutu açılıyor sonunda. İstanbul'dan, Yavuz Türk editörlüğünde çıkan ve fanzin teknolojisiyle basılan "yeniyazı" dergisinin 5. sayısı geliyor en sonunda evime. Kargo ile gelecek derken posta yoluyla gerçekleşen bu buluşma haliyle gecikmeli oluyor. Kapakta tanıdık bir isim göze çarpıyor daha alır almaz elime dergiyi. Haftalar önce gönderdiğim ve yakın zamanda kaybettiğimiz şair İlhan Berk'e adadığım "Anka" isimli şiirime yer verilmiş bu sayıda. Seviniyor insan; hüznü paylaşarak azaltmanın bir yolunu bulmuş olmakla.