Kargaşalı Bir Zamansızlık
balkonlarımız akşamlara hazırlanırdı
rüzgardan kaçmak imkansız
sokaklar boyu acılı bir bekleşmek bu
biliyorsun rüzgarlar acılaştırırdı
balkonlarımıza düşen rüzgarın sesini
çocuk seslerine banardık acılaşmamızı
kekre zaman aşımında kendimizle fuhuş yapardık
kimseye değil kendimize ihanetimizle örterdik
yaşamanın üstünü ne kuş severdik ne bulutların
ilk yazsız matlığını gülüşe gülüşe
anlam taşımazdık içeriye
odalar boyu şımarık bir intihar düşkünlüğü
aha ettik edecez diye ortalığı ayağa kaldırırdık
insanlar duymazdı şımarıklığımızı hayra yorarlardı
bizse sek sek oynardık telefonlaşmalarımızda
mutsuzluğumuzla beslenirdik sokaklarla sürtüşmek gibi

korkaktık zavallı haberleşmesiz yeni aptallıklarla
masumane düşkünlüklerimizle ölüm mü olacağız
sorusunu herkese söyler gibi söylemezdik kimseye
çetin cevize çatardı ölmek isteği aşağılanmak duygusu
ölümün önüne geçerdi sonrası varsa yoksa felsefe ah sosyoloji
noktamız virgülümüz durumuz durağımız olamaz bizim
çizgisiz yüzümüz alaşağı olmuş kırıtkan sade ayrışmaklı
sakalımız topoğrafyası bu hansız hamamsızlığın jilet itinasıyla
evlere dikleşirdik olur olmaz yerde bekar muammasıyla ruhumuzun
en kötü evliliklerin merdivenlerinden aşağı yuvarlanan sarışın
esmer kızıl ağzı bozuk iki paralık etmez kuruşsuz serserilerdik

bir kapı açılırdı yuh
şiir bitti sanırdık
yaşamdır çözümsüzlüğün
cankurtaransız illeti
bir kapı açıldı
ışıksızlık kertesinde
ince çocuklu bir çocuğun bakışlılık ağlaması
gökyüzü bize kederlenmiş
avunalım mı ey yavşak sokulganlık
yoksa isyan modunda mı kalsın tenselliğimiz
işte o zaman şiir:

'yakağanlar uyutmazdı her yanımız yara bere içinde
canımızın yanışını tanrıdan bile gizlerdik bahçemiz küçük
herşeyi unuttuyduk ölmek zaten kendi haline bırakılmış bir aklı selim
hayalimizde ah şöyle penceremize serinliğini yatıran dut ağacı
yokluk yoksulluk su serperdi gerçi yüreğimize red edilmiştik bu güzeldi işte
satırlarımız cayır cayır yanardı yazamazdım yeteneğimiz yoktu
kimse bizi anlamazdı şiirimiz olmazdı olamazdı yoktu dizelerimiz olurdu
şiir bile az gelirdi o yüzden dizelenirdik
şarapnel parçası yemiş güvercinler gibi
elbette bir sonumuz olmayacak
öyküsüzlüğümüze öykünenler de olmayacak
farklılığımız rezilleşmemizde ah öyle bulvar oruspusu olmuşuz ki
oruspulaşmışız sokaklarımız bize sansürlü siktiriboktan senaryo
sonumuz yok
ölürsek yüzyıllık demagji
ayrılıkla sıfırlamışız herşeyi yerleşikliği
geleneksel olan tek yanımız şu uyumak düşkünlüğü
zor günlere nazaran perşembeleşmek bu
sonumuz yok
varsın zaman geçsin gitsin ötemizden zaman
biz kaşarlanmışız zahmetli bir sonsuzluğa
emeğimiz buydu ya da bunaydı dolaylı yollardan
doğal akışın yarattığı bir sonsuzluk
acılaşarak sevgimizi dağlayan
yalan yanlış bir çaresizlik resmi'

ek 1:

zaman ölümün kayganlaşan zeminidir
en nihayetinde sana rağmen sürecek
şafaklı bir alacanın trajedisi süklüm püklüm

ek 2:

sabahla vedalaştım balkonumda rüzgarlaşma
şekilsizleşmemi ünlemlere boğdu sıkıldım
şimdi ölmek nedir bilmiyorum
ve yarışmıyorum zamanla

ek 3:

ah galip miyim ki bu kavgada


Kağan İşçen


(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Kalp Açısı

düşünmek saygılıydı benliğime
bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü
bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım
sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla
bile mutlu olurdum

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bencil


sahil boylu düşlerimiz vardı
zaman nedir bilmezdik
kent adamı olmadık hiç
kırsaldı hüzünlerimiz
özlemlerimiz pastoral
kendimize yabancı olan
beyaz yalanlarımız vardı tek
akşam bulutlarına saplanırdık
inmezdik sevgilimizin kirpiklerinin ucuna
yağmur sanki uslanmaz romantizmimiz içindi
sadece paylaşmakta bencildik
sadece paylaşmakta
sadece paylaşmak için...


Kağan İşçen


(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Kaan kardeş hayırlı olsun başlığın.
Umarım nice güzel sözler söylemek nasip olur...

Kalemine sağlık...



Başlıktaki diğer şiirleri de buraya tekrar atarsan onları silebiliriz..

Muhabbetle...

Kırmızı Elbiseli

çizgilerin tüter noktalaşmanda
saman alevi kusar ince bacaklı çocuklar
hayat...tüner girdabına
kırmızı elbiseli düşselliğinin
sesler incelir yürek de kısılır
sürgitlerine kuş yuvası bakışlı
hayat...tavşan uykusu duyarlığında
gözlerini bırakıp gitmişliğine...
ölmek bu çağda yakışık almaz
kederle şıralanmış huysuzluğumuza...


Kağan İşçen


(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Kimlik Ve Karne

ikinci bir kimliğim var
yağmurun ilk kokusunun peşinde
paralayan kendini
işte susmamak karnem:
satır aralarında közlenmiş süreksizlik örneği
havalar soğurken izlemiş olduğum
kırmızı kiremitli çatıların şanslı suskunluğu
her evin o şaha kalkan soğuğa inatçılığına hayranlık
ve
her yaprağı sarılıp koklayan kır düşkünlüğüm

Kağan İşçen

--------

Penceremde Sokağa

kalbimdeki şark çıbanı
bu soysuzluğu arayış çiçeklenişlerinin
kaldırıma düşmüş şu sağ köşede içime oturan
palamut yaprağının sarışın sessizliği gibi
medet bile ummadan asla rüzgardan

muhatabım yok
karşılığı olmayanlar için yürüdüm hep
ölümcül şakası gibi sığınışların yüreğime
berrak suya dokunmadan kirlettim aşkı
felsefem
ne bulursan onunla
sesin varsa ona sarılırım
yağmur bulutlu bir yatakta
ne de olsa
penceremin gözü daima sokakta

penceremde yalnızca sokağa açılır tüm kapılar
ne ellerine ne hoşluğuna çocuk tepkilerinin
kaşımı kaldırsam sokak orasıdır
cins cins insanlar insancıklar
benim insanlarım
benim olan insanlar
acaba benim için mi bu insanlar
yoksa ben mi bu insanların uzağıyım

penceremden sokağa baktım
kışkırttım çocukluğumu sıkıldım
dünya benim değildi
havası ağır sabahlarda için için ağlamaya hazırlandım
başımı şöyle bir yana çevirsem
rengarenk evler yığılır yanaklarıma
yıkılırım
in cin olmaz ortalıkta
elektrik tellerine tüner kuşlarım
ilk akşamlara koşup darmadağın olmak
kimsesiz ağaçların harcı
penceremde yumuk yumuk kirpiklerim
bir sana yabancı

Kağan İşçen

--------

Ansal
ağustos öğlenlerinde kalsa da aklımız yüreğimiz
ansal tüm birkimimiz
kasım sabahlarına reva gördük mor küheylan çalımlı
elleri ceplerindeliğimizi
hani yollarımız olurdu palamut ağaçalrının beslediği
hani abilerimiz ablalarımız olurdu açılmamış gözleriyle
teşekkürler ederdik yokuşları aşmayı öğrettikleri için
ve en çok da kaybetmeyi aşkta aşkı

buzlu bir maviyle harelenmiş yıllarımız
tutsaklığımız o
har vurup harman savurmuşluğumuz
kendi iç hesaplaşmamızı bezerken sonbahar yağmuruna
suna boylu bir intihar yeşerdiğinde şakaklarında
selvi boylu bir gerisin geriye dönemeyişin
ve belki ölüm de şakaya gelmez bu fasılda
aşk gibi
tıpkı aşk gibi...

Kağan İşçen

(c) Bu şiirlerin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.