Çat Kapı Şiirler

I.

şiir yazacak kadar büyümemiştim
sarı yapraklarıyla hüzün kaplı defterimde
annem uykuya çağırırdı düşlerimi
ama sen uyutmazdın son göçüydün baharımın
şiir yazacak kadar büyümesem de
güzelliğin yazılasıydı kör keseye randevusuz
çat kapı ölümsüzlüğüm gibi

II.

sonbaharlarımı toplayarak
tüm hüznümle geleceğim
karışacağım ırmaklarına
derinlerinde kaybolsun şiirlerim
dans etsin yalnızlığın yalnız benimle

III.

kırmızı kalemlerimle atmıştım
sarsıntımızın etimize yapışkan başlığını
her bakışım aşkın yenilmesi olurdu
kar dolu saçlarına
aynalardaki ben kendime son veririrdim
diğer bir yarım yoktu sen yoktun
çocuktun çocuktum dünya cahildi
kırmızı kalemlerim çok değerliydi
onları zor bulmuştum
seni kaybettiğim gibi
anılarının izlerine hiç rastlamadığım gibi

IV.

begonyaları ürkütsek de pencerelerimizden
kılıç izleri gibi hala ellerimizde hüzün tomrukları
gün artıkları ezberlenememiş şarkıların kekre tatları
kış gelirse yüzünün bembeyaz iyimserliğine
bulaştırdığım gözyaşlarımın ılıklığı
kan sıcaklığında
bitmez zorunluluğu ağaçları düşünmenin

V.

begonyaları ürkütsek de penceremizden
ay ışığı ihanet etmez geceye
aşkı yaşatmak için
sevgilim

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Gözyaşlarımın Köprüsü

hiçbir nehir kendini inkar edemeyecektir
güzelliğin şöyle bir akıp gittiği sürece caddelerimden
gözlerim bir sana bakıyorsa aşka inanır
sözcüklerim bakışlarına sığınıyorsa yiter üşümek

unutmak ciddileşir
ölümlere bileniyorsa sevmek
üşümeye meyleder ömür ağustos öğlesi
başı sonu olmaz hiçbir sözün sözcüğün
hayat bir dal kırığı gibi düğümlenir
çözümsüzleşir şiirlerin şafağa ermek arzusu
kısık sesli sabah alazlanmaları gibileşir aşk…
ama aşk…

anlam yok
sonsuzluk sınırlayamaz seni
seninle ilgili olanı
ne dil
ne alfabe
notaların yetmediği yerde
tanrı suskunluğu
ölümün tek firariliği
turnaların göğü terk ettiği yerdeki
bu imkansızlık
ama aşk…
ama sen…



“o kimdir
kötü bir duygu mudur
yoksa duygusal bir kötümü”

konuş ey şair:

gözyaşlarıma köprüdür
gülüşlerinin mavi bulutlu izi
ağlarsam
çocukluğuma dönüyorum üşüyorum
üzerinden geçmekten korktuğum
köprülerden düşüyorum
nefesimde sensiz geçirdiğim şubatların
sert kokusu
ve ellerimde hala eldivenlerim yok
gerek yok güneşe
çünkü ben
seni düşünmenin kendisiyim

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Hicrandı

hicrandı
fısıldaştığımız akşam rüzgarıyla
İstanbul uzakta
sinemalar avutmaz gönlümü
tiz sesli bir cigan gibidir özlemin
eski bir anı haykırır içimde
hastalıklı bir sarı
lime lime ağlayarak
boşaltır tüm anlamların içini
birden senleşir herşey
yaşamak ölmek ya da
en kötüsü sensiz ölümü beklemek

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


--------------------------------------------------------------------------------
Bu şiirin hikayesi:

evet sadece hicrandı...

İntihar Renkli Bir Yörüngesizlik

Kışları Ülke Yaptık Kendimize
İntihar renkli Bir Yörüngesizlik

caddelerde eylül telaşı
yaprak kurusu gönlümse hala nisan yeşili
sözlerinden mi damladı bu sabah yağmuru
ellerimin en ağrılı yerine ne dersin
ellerim ne zaman sana dokunmasa
yalnızlığımla avunur üşürüm bilirsin

nasıl ki kışları ülke yaptık kendimize
gözlerimizi çok gördük birbirimize
ufkun avuçlarında ağlamak tek atlasımızdı
yıllar bir senin güzelliğinle görkemli
Leyla gibi

neye uğunduğumu bir bilsem
böyle üşümeyi özler miyim hiç yarı aydınlık
ıssız mı ıssız çocukluk şehirlerinde
kasaba yaralarıyla da desem yanılmış olmam sevgilim
içimdeki hayat kepenklerini indirirken ömrüme
kötürüm dudaklarıyla bir yangınsızlık
yanılmaların alevlerine bırakır düşlerimi
kendi gözlerime çivi çakar gibi
zamanın dışındayım artık
bir başka bambaşka bir ölümse benim içimde


iki arada bir derede kalmış çocukluk konuşur:

ağlaşırız asma damlı çardağımızın göğermesiyle
yabancılaşırız biraz daha
biz ömre az geliriz ömrümüz sığmaz yüreğimize
bilekleri kesilir mevsimlerimizin
artık her bahar intihar rengi bir yörüngesizlik

babalar gibi yanacağız sevgilim
dünya olacak tek teneşirimiz
ölerek aralayacağız mutluluğun kapısını
ağacın yapraklanışı kadar doğal
neresinde olursa olsun çelişkinin
kazanan biz olacağız sevgilim
bu aşkı
yanacağız ya babalar gibi

acılarımın tembihini tutuyorum
seni terk etmeyerek
dilimin ucunda gözlerimin budanışı
sensizlikle
gürleşerek akmak için
tüm sana bakmaların yatağında

dudaklarım acıyor
öpmeliyim sözlerini
son sözünü söylemeden zaman

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

İyi Uykular Anla Aşk

iyi uykular bebeğim
türkülerimiz solmadan
anla aşk yorgunluktur
uzaklaştıran seni maviye
çimenlere uzanmış dostumuzdur
şimdi hasret bulutlara ağlamaklı

iyi uykular meleğim
karda yürüyüp izini belli etmez
sevda yarası kandırır gençliğini
süt beyazdır tüm yorgunluk
anla aşk yorgunluktur
bir atımlık yere küstürür adımlarını

iyi uykular tek sebebim
en çorak yalnızlığındır aşk kırlangıçlı
kendi sesini duymaz olur dağlar
gölgesinden ölüm bile korkar
çaresiz çaresizliğine ağlar zaman
hiçbir vakit anlamaz yorgunluğunu
anla aşk yorgunluktur
ancak bir kelebeğin kanatları kadar
hevesli hayata kan revan içinde

iyi uykular yarım kalan yanım
kahır dolu güvercin saatlerinde
odaları boş evler gibi gömüldüğün
sessizlikte bir ben yokum artık
gitmelerinin enkazını kaldırsın
bu ağrılı suskunluk
anla aşk yorgunluktur
demek ki kalbimiz kırılmak için çarpacak
en küçük çıtırtıya bile
demek ki hiçbir kahramanlık
bizi ağırlayamayacak hiçbir macerasında

iyi uykular yarınımın dün gibiliği
dünümüzün yarın
sevdiğin sularda yunsun yangınlarım
belki on geçe belki on kala
anla aşk yorgunluktur
yollarına adım olsam dönüp bakmam ardıma
adımlarına yol olsam gene aynı
değil mi ki bahara dal bana gözlerin gerek
ölümse eğer telvesi ayrılığın

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bol Gamzeli Uçurum

kalabalıktı aramadığım her şey
bir sen tektin
elim kolum bağlıyken şiirlerle

gökyüzü halinden memnundu
ağaçlarda bu yalın kanıksama
bir ben uyumsuzdum böyle
sensiz yakışmıyordum evrene
sen her şeydin
ve herşeyde olan bir bende yoktu

uysaldı
kendiyle barışık
çoğulluğa yabancı
herkesle olanın benimle olmaması
cır cır cır ağustos böcekleri gibi
önümdeki tek ayrık otu
yalnızlık

bol gamzeli uçurumdu insanlar
bilerek ve isteyerek seçerdim
saf ayrışma noktalarımı gürültülü
dudaklarda ve gözlerde tuz yok
öpüşler ve bakışlar bulanık
duru olansa sonbahar oyunlarıyla
tenselliğe düşkün bir yankı
yalnızlık

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.