Kimi Tutsam Bir Başkası

hani akşamlar açılırdı yüzümüze
aydınlığı sarı odalı kapılar
çocuk neşesiyle okşanırdı hüznümüz
ağlamak isterdik ağlayamazdık
boğazımızda düğüm düğüm hayat
dışarının ölü karanlığı
sokak lambalarına bakan penceremiz
ayrı bir dünyayı yaratan bize
acılarımızı sıcak gözyaşlarımızı ılık tutan
tuz ve küf kokuyor bu hazan gurbeti
ayakkabılarımdan kanlar taşıyor sanki
yorgunum belki sensiz bir roman bitirdim
belki gene akla ziyan bir aşka tutundum
korkmuş çocuklar gibi sende ağlamalıyım bu gece
senin kokun susuşun her şeyime kafa tutuşun
evrenim
sözcük hanemden kaldırdım tüm çoğul zamirleri
korkmuş çocuklar gibi sende ağlamalıyım bu gece
ayaküstü ölmek de yok artık
sende sadece ağlamalıyım
biliyorum sebebim bu
kısık sesli armonisi değişken bir aşkın
kimi tutsam bir başkası

ölümün gözü dışarıda
gel benim ol bu gece

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Sarıyorsun Alevlerimi

sararsın alevlerimi
ölüme bir şey bırakmaz gözlerin
öfkem bir sana söner
bilirsin
iç rüzgarım kırılır
erik çiçeklerinde yağmur
bende âlâsı olur
tüm çocuk ağlayışların

geceyi hesapsızca içer
israf ederimbulutlara ay ışığının vuruşunu
sen olmazsın roman kahramanları yok olur
kahramansız kalır dünya
her şey aynılaşır
kör bakar aynalar beyazlara
ışıkları söner iç ülkemin
biter o ara sessizlik
başlar o en acı ömür gerçeği
sensizlik

uykusuzluk sensizliktense yakışır yüzüme
geceyi gece yapan aşksa baş tacımdır uykusuzluk
kıyamam düşlerime düşlerimle yıkarım gözlerimin
sana bakmalardan kalan gri tortusunu
aşkımıza dokunmadan
sabahın ilk ışıkları

karşımda öyle duruşun
imgelerin parçalaması göz kapaklarımı
ben görünmez adam Çarli
okul yolunun en iddialı kaçağı
ateş böcekleri
yıllar sonra ışıksız kaldığı zaman
ellerinin yokluğunun ölümü anımsatmışlığı

kalbimin ansızın duracakmış gibi açması gözlerimi
bir gece ansızın kollarını açar gibi beklerken Samanyolu
yokluğunla adam olur ölüm bile
bir ben olamam bilirsin
yağmur düşkünü
o korkak çocuk
haylaz serseri

fütursuzum sonbahara
ayrılığa çıkacaksa
her yaz yorgunluğunun sonu
adres defterimin arasında gazelleri
saçlarının
çalacağım her kapı kumral bir cehennemdir artık
yaşadığım her ev cehennemî bir kumrallık

acılarımın ayracı
ela bakışlarının yankısı
kıvılcımı sensin kirpiklerimin
en sabah halinin
en yalın halinin
bir yaşam özetidir seni böyle düşünmek
içimdeki kırıklığın acımasız kırılganlığı

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir

Seni Hep Sabah Yağmurlarıyla

seni hep sabah yağmurlarıyla anımsıyorum
üstünde yeşil yağmurluğun
dişlerinin bembeyazlığıyla

saçlarımız çamurlarla dost
sapı kırık şemsiye evimiz olurdu
ıslık çalmayı beceremezdik
ellerimiz dudaklaşırdı
ellerimizle öpüşürdük
biz okul zamanı yağmurlarında
tutuşurduk
kimseler anlamazdı


çiçekli eteğini giydiğinde
kalbim orkestra olurdu
aşık olmak ince fikirli bir orkestraydı
ben yüreğimdekilerle söylerdim söyleyeceğimi
gönül mahzenimden sunduğum gözyaşlarım
ikimize de yeterdi
seninse saçların
zaten her şeye kâfi gelirdi

ve mutluluğuna dönerdin
mutluluğun dut ağaçlı bir evdi
benimse mutluluğum da ağacım da sendin
tek mutluluk ağacım

her öykünün sonunda giderdin
yaşayacak başka öyküm olmazdı
öyküleyecek bir başkalığım
olmazlayacak bir yaşamım
aslında sen gitmezdin çocukluğum giderdi
çaresiz alışırdım ayaklar altında olmana
büyüdükçe azalırdı günahsızlığın
yağmura bakarak yalan söylerdin ya
azalırdı dokunulmamışlığın

aslında sen gitmezdin arsız bir tufan kopardı
saçlarınla gidişini lacivert gözlerine yakıştıramazdım
beni unutmakla bırakmazdın yaralanmışlığımı
beni unutmayı da unuturdun
yağmura bakarak yalan söylediğini

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Kalkıp Yattığın Yerden Ara Sokağına Daldın Gözlerimin

kalkıp yattığın yerden ara sokağına daldın gözlerimin
gez göz arpacık oldun gecenin yağışlı olmasına biraz bira
hayatı enine boyuna sorgulamalarım gibi uçsuz bucaksız
başsız sonsuz deli dolu bir keskin virajımdın gerimiz yok
ilerimizde sil baştanların kıs kıs gülüşmesi
can çekiştirecek ellerimizin sıcak menevişli denizlere değmesine
biliyorsun
hayattan şundan bundan dem vurarak zincirledik şimdilerimizi
yarınsızlaştık sevgilim dünden sonrası yokluk
yolların dürtüklemesi gibi tüm niyetlerimizi iyi kötü
hani şu sokak kedilerini sevişimiz gibi

yatağımızda sevişmelerimizin kırık naif duyarlılığı
ah şu söyleşilerimiz hiçbir mecraya akmazdı
kan olsaydık keşke
kanlaşsaydık bir damarda
birleşseydik ölümde de ama beynimizle sık sık

her şeyi unutmakla başlasak işe eminim selamlaşırdık kapısıyla ellerimizin
elerimizin başka elleri bir başka sıkışı genelev kapısı gibi açılırdı hayata
tumturaklı olurdu dillerimiz ha ha ha sanki gerçekten severmiş gibi
kırışırdı gönül defterimizin sayfalarının uçları
gözlerini kapayışın atacımızdı oysa
uzun uzun anlatarak hayatı kısacık ölmek gibi

keşkeli bir seramoni bu haylaz mı haylaz
anlaşılması zor herkesi tüm her şeyi aynı anda
paylaşmayı sevmeye zorlarcasına
kadınların gözlerine girmek için
yakışıklı sözcüklerle atılmak gibi her tür soytarılığa

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir

Yokluğunun İzi

keramet mi var ki ayrılıkta
ona varır her darmadağınlığın sonu
suçsuzluğun yol ayrımıdır o
ormanların yeşilliğini kanıksamakla
kanıksamamak arasında
masum masum akan sular gibi görünse de
en mahzun hırçınlıktır soğukluğu

milyonlarca eylemin öznesizliğiyim ben
ışıyan denizler vurur yalnızlığıma
nedeni sensen çocukluğuma vurmuşluğumun

asırlık tereddütlerle gelir reddetmek yokluğunu
yudum yudum kezzap içer gibidir toprak yağmurdan
sen yoksan düşlerimin oyuncağı bulutların
yok olmama telaşında

yokluğunun izi kaldı zamanda
silemez seni hiçbir yangın
karlı dağlarından yalnızlığımın
yalnızlığımın yokluğunla avunmuşluğunun
uçurumlara kafa tutan küskün bakışlı
taylar gibi

balabanlar gibi kaybolmaya uçsa da ömür
özlemlerin sarp kayalığında bir sensizlik üşür
bir de saçlarımda bıraktığın şu çığ öfkesi
döner kömür gözlü bir çocuğun körleşmesine

sakındığım hiçliğin değildi şiirlerimden
zamanla dinerdi huysuzluğu üşüdüğümün
eski taşların yerinden oynaması gibi
susturamamak kirpiklerimin sensizlik haritasını
ölçeği boşluğu öpmelerimden
sakındığım uçuk boyalı sarhoş bir ölümdü
şiirlerimden
şiirlerimde kaçtığım kendimle zamanla yüzleşmek
yokluğunun zamanda açtığı bu yara
iyileşmeyecek mavisi hiçlik akşamlarının
büyülü bir son gün gibi
bilmem son gecesi mi bu karanlığın

izi yokluğunun
yaylası konar göçer sözcüklerimin
karanfil dallı sabahlarda
bir yürekten diğer bir yüreğe
kırık esriklikler taşıyan

buluşarak çırılçıplak bir yargısızlıkla
kabullenerek avuçlarımın boşluğunu
bütünleşecek ne de olsa kendimi sende aramalarım
sonsuz bir yalnızlıkla

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Haikuların Çığlığı 20 Hançer Yarası

1.

inşaattaki
işçilerledir kalbim
yarınlar için…

2.

kalem ve kağıt
leyla ve mecnun gibi
hem bir hem ayrı…

3.

bahçede ağaç
çocuklarla oynar da
kimseler bilmez…

4.

içtiğim şu su
zehir gibi çok acı
yok musun artık…

5.

uykusuzlaştım
düşlerken nefesinin
sıcaklığını…

6.

çocukken kışın
gene elim ayağım
sensizdi böyle…

7.

dağlarda mısın? ..
bir seni düşleyince
üşüyorum da…

8.

beyaz atlarla
gelecek mi /özgürlük
kara gün dostu…

9.
yamaç çiçeğim
hangi selden kaldın sen? ..
gözlerimdeki…

10.

üşü bir türlü
yan bir türlü /ortası
yok aşkımızın…

11.

kardelenimsin
nazlı kuğum huysuzum
ama bembeyaz…

12.

gözlerimdeki
yumukluk ölüm müdür? ...
sensizlik midir? ...

13.

söz verdik sana
ey aşk! yemin ettik duy!
seniniz yalnız…

14.

darağacısın
çokluğuma… tınmadan…
tekleşmeliyim…

15.

gece odamda
istisnasız düşüyorum
sensizleşmeye…

16.

çığlığın mıydı? ...
boşluktaki o ışık
uzaklığın mı? ...

17.

sokaktaydım ve
seni düşünüyordum
sana rastladım…

18.

kafanı eğ de
bir bak yeryüzüne be!
o benim işte…

19.

sensizliğimi
değişmem saraylara
sırça köşklere…

20.

sustuk mu yavrum
dudağında şarkın yok
gözünde yaşın….

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.