Zifiri

uykusuz kaldım gece öyle bir fallik ki
aklımı başlımdan alıyor karanlığın
al benili unutturması çoğulluğu

çoğullaşmak en büyük utançtır
zifiri bir rezillik

mevsimleşmek yalnızlıkla olurdu
tay gibi hınçlı amma nazik uçar adımlarla
sevişmeye caddelerle

sonbaharın imlası bozuk olurdu
yağmurlar redakte ederdi ağaçları
sonbahar hayatın yanlış yazılmasıydı
yarım yamalak bir sarımtraklık bu
alaca duygularda sakinleşen
titreşen kalplerimizi söküp götüren
berraklığı tutuşmakla sabit saf su

kime nasıl anlatsam gitarlaşırdım
seksi bir bozukluktu yaprakları düşünerek
sevmeyi anlatmak taşlara bile kısıntısız
üstüne üstlük bir de sakar düşlerimiz düellodayken
yalnızlık rollerinin orospulaşmasıyla

işte sırıtıyorum kahkahayla kirpiksizleştim adeta
bu kavgada bir ben kaçak değilim
ellerimin geçmişi tertemiz
şarkısızlığı hiç okşamamış samimiyetle
gözlerim büyüyerek güldüm hep sonrasızlığa
sevmekte kendinden emin olmaktır sonrasızlık
kendine güvenmek şarkısızlığı okşamazken
sonrasızlık aşktır her yönüyle öncesizliği doğrulayan

beni anladığın için teşekkürler
sevgili bücürüm
tek öz eleştirimizdir intihar derdin ya
aynen öyle
uçlaşmak hayatın kıyısında
biz isim yaparsak
ölümle yaparız sadece
hıh
değil mi kutsal sığınağı
sözcüklerimin


şairleşmemizin gün günü rapor edilmesi
yalnızlaşmaya
yazdıkça acıları çoğaltmaktı
ve kara tahtasıydı dudak dudağa olmak
yazmayı özleyen gözlerimizin

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir

Çık Mat Yeşilliğinden Gözlerinin

muson ormanlarıyla karıştırdım
sağ salim ayaklanışını tüm acılarımın
dünyanın neresinde olursan ol sen… sen
benim fırtına ayaklı keşfimsin özgürlüğü

haydi…çık mat yeşilliğinden gözlerinin
evren sığar ama aşk sığmaz gözlerine bensiz…
tropik bir mevsim kuşluğunda sevişmektir yalnızlık
gözlerinin yeşilliğine aldıysan beni ve aşkı
birer ucunda da olsak dünyanın sırılsıklam sulu sepken

zayıf ince bacaklı kız çocuklarından al ister çiçeklerini
ister çekik gözlü tombul oğlanların kısık bakışlı umutlarından
ister kapkara derisi inci dişleriyle kıvırcık saçlı bir esmer mutluluk
gözlerken yollarını…

sereserpe uzanacak kırmızı yağmur böcekleri
gözlerinin kibar narin nazik avlusuna
ağlamaklı bakışlarınla incinecek kötülüğü evrenin
kazanan biz olacağız sevgilim
iyilik ve aşk olacak

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Sancıdaydı Kırmızısı Kanımın

sancıdaydı kırmızısı kanımın
zamanı kalmadı ağlamanın
tınısını yitirdi kış suları
kıt kanaat otobüs duraklarında
ayaklarımın sızısı savunmasız beklemeye seni

daha mavi bir ülkede yaşamazdık o zamanlar…

yapraksızlığı caddelerin
canımın kan yongası
bir tek ayrılığı
hatasız yaşayanda ön yargısız
resmederek kangren kendime ihanetleri gözlerime

gökyüzü kendine gurbet
akşamı beklemek başlı başına bir iş
gün yüzünü yüreğine gurbet bilene
sabrını puslandırarak gönül değirmenimin
yeni bir ölüme yol açarsa yokluğun
sevgimden öte bir korkunç sonsuzluk boşluğu kalır
ve kim çeker gözlerimden asırlık soğuk suyu
seni susturabilmek için
içimdeki avuçsuz ellerinde yanan çığlığımı…

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Ramak Bir Başkalığına Olmayışımın

ramak kaldı
tadına varacağım o sabah ışığına varmaya
sen bunu gecenin davetsiz misafirliği sanacaksın
bakışlarımın kıskacında
başında kavak yelleri esecek
ağlayacaksın
ama beni anlamayacaksın

ertesi gün güneş yeniden doğacak
ama ne o gün ne de bir başkası
bir daha artık bizim olmayacak
kanacaksın
bir başkalığına olmayışımın
unutacaksın beni unutacaksın
damarlarında hatıralarımız akmayacak
bakacaksın
bana bakmamaya bağlanacaksın
üstünde sözlerimin ağırlığı kalmayacak
limanlarımızın ağzını bıçak açmadığı

kafamı yastığa koyduğumda
karşımda hep o aynı rüya
tarih diye bir şey yok artık
sana son kez baktığıyla kalacak gözlerim
penceredeki reyhanı şehirler ellerin sanmayacak
bulutlara çocukluk yapmayacaksın
bana içinden içinden bağıracaksın
balkonda içtenliğimiz olmayacak
yanaklarına uzanıp öpüşümü
bu son şiirimiz sanacaksın
yükseklerde gene kuşlar uçuşacak
yağmuru sonsuzluk sanacaksın
ama hiçbir yağmur beni sana getirmeyecek
kanayacaksın
kanayacaksın

hiçbir uzun kış avutmaya yetmeyecek unutkanlığını
unutmak isteyişini şairliğimi şiir günlerimi
hiçbir kar tanesiyle yetinmeyen kirpiklerin
yosması olacak dışarıdaki sessizliğin
içerdeyse çığlıksızlığımızın gürül gürül gürül senfonisi
yokluğum hasta ışıklı kulübesiyse düşlerinin
düşlerinin hasta ışıklı kulübesiyse yokluğum
dışarıdaki sessizlikle avunacak mı ki kirpiklerin
kirpiklerin bensizliğinle avunacak mı dersin
avunmayacaksın
avunmayacaksın
saatler hep sabahın altısında duracak
ben yanında olmayacağım

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Geleceği Aramak

yollar çamurlu
aralıklı ağaçlar okşuyor seviyor saçlarımızı
üşüyen ellerimizi burnumuzu

“kırmızı ayakkabılarınla şubat’a meydan okurdun…
düşler gerçek olduğu zaman üşümem” derdin

ah şu zaman yok mu:

“benimse yepyeni bir kalemim var
bir ucu kırmızı bir ucu mavi
tüm geceyi onunla geçirdim
defterime senin adını yazacağım onunla
kimbilir kaç defa…”

seni hiç unutmam…sokaklarımızın sessizliğiyle
birlikte uğunduğumuzu
perdeleri örtük sarı ışıklı evlerin ardında
geleceğimizi aradığımızı

ne ilgisi varsa:

deva bulunmaz ikincisizliğe sonsuz seçenekte
ölüm bile kısırlaşır yeteneksizleşir Azrail
bir ve iki’nin arasındaki diyalektik ilişkiyi
zorlar aşk nedense

işte o an mı
yoksa yoksa mı diyelim:

pencerenin perdesi yok
çocuklar düşürmüştür
dışarıda baharın inatlaşması kasım’la
ağaçlar soyunmamaya kararlılar gene
bütün kapılar kapalı da olsa yüzüme
sensizliğin ayaklarımı düşüncelerin peşinden
sürümesi var ya
ağlasam da ağlamasam da kar yağacak
yağsa da yağmasa da sen yoksun…
sevgilim düş ülkem çocukluk aşkım
büyümedim hiç…
ve mutluyum artık

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Tenindeki Şiir

kımıldamazdım yerimden
normal olurdu şaşkınlığı havanın
nisan ya da temmuz fark etmezdi
esmer bulutlar dağılırken başımda
sen mutlaktın hayat kör çıkmazlı
ama tadına doyulmayan bir manzara

yolculukları sevmemeye başladım
yolda yolakta değilsin
yakınlığın mı? ..
ömrümün tik takları şu göz kırpışın
ve sensizliğimden tek kaçamağımdır yaşamak…

tenindeki şiirine dokun o benim sıcaklığım
sıcaklığımda tenin
şiirimi tenine yazdım
çocukluğumdan bu yana tüm özlemlerimi
toplayıp getirdim teninin eşiğine
bak artık tenleşti şiir
şiirleşti ten
sevişmelerimizin sesiyle şarkılaşır dünya
ağlayıp sızlamak yok
baharlarımızla sardık ya yüreklerimizi…

Kağan İşçen





(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.