Çirkin Aşık Hep Aynasındadır Aşkın...

Bugün derin bir yalnızlığa araladım kapılarımı. Kendimi kapısı olmayan bir kafeste hissediyorum. Zamanın hükmüne boyun eğmek demek ağzımda ekşi bir tat bırakıyor, kalbim bir mengenenin insafında yaşıyor. Oysa o kadar güzel şeyler oluyor ki yaşamın her anında mutlu olmamak yetersiz kalıyor. Güneş her gün güler yüzünü göstermese de doğmaktan usanmıyor; mevsimler dönmemek ve hayatı yenilememekten bahsetmiyor; kuşlar yine hep aynı umut şarkılarını besteliyor ve nefes insandan bir an olsun ayrılmıyor. Yani bütün bir kâinat insana dil beste ve emre amade iken nasıl oluyor da insan mutsuz bir gün geçirebiliyor?
Duygusal açıdan yüklü bir donanım potansiyeline sahip olan organizma her an bir his karmaşasının ortasında kalabiliyor. Nasıl nefret okyanusları kuşatacak hale gelebiliyor; işte aşkta aynı oranda dağları hiç edebiliyor. Bütün bu duygu demetini kucaklayan insan bu demeti şifalı bir suyla sulamaz ve sonsuz bir saksıya oturtmazsa böyle eşikte kalabiliyor. Ne bir adım ileri, ne bir adım geri... Ama insanı bunu yapamıyor diye suçlamak ve onu yetilerini kullanamadığı için aşağılamak, onun kabiliyetlerini hafife almak olur ki bu büyük bir haksızlıktır. Çünkü o diğer hiçbir canlıda olmayan bir kalitenin toplamıdır. Onda akıl ve his denen iki mücevher bulunur ki bu hazine onu hayatın zirvesine oturtur. Ama her insan bu yeteneklerini olumlu bir şekilde işleyemez ve kendini gerçekleştiremez. Bu durumda da çoğunun zaman toprağı akim kalır ve mahsul toplayamayan çiftçi misali tarlasından eli boş döner.
İnsan ne kadar topraksa o kadar da çamurdur, balçıktır. Bunun yanında insan iyiyle kötüyü, güzelle çirkini, maddeyle manayı bünyesinde taşıyabilmek cesaretini gösteren kahraman bir varlıktır. Çünkü birini sahiplenirken diğerine de meyletme her zaman için söz konusudur ve bu çok çetin bir mücadeledir. Bunu başarabilen herkeste beden ve ruh olarak üstün bir insan toplamına kavuşur.
Fizik olarak güzel ve iyi olan insan, ruh olarak çirkin ve kötü olabilir; bunun tam akside mümkündür. İşte benim şu an içinde bulunduğum durum bunun bir benzeri. Beden olarak iyi ve sağlamken ruh olarak çirkin ve çökmüş bir görüntü sergiliyorum. Çektiğim veya çektiğimi sandığım yalnızlıkta belki bundan kaynaklanıyor ve aşk denen his yumağı hasret ipliklerine dolaşıyor. Umarım sabır denen rüzgâr bize de ulaşır ve yalnızlık ateşinin yakıcı etkisini azda olsa dindirebilir.

30.06.2006 / Rize

Çok teşekkür ediyorum bu güzel karşılık için.
Bir başlık sorunu vardı ve onu aşmak için daha önce yazdığınızı silmek zorunda kaldık.
Lütfen affediniz.

Evet, kalp dediğiniz gibi hep taşımakta bir yerlerde imkansızını.
İnsana ağır gelen, onu boyunduruk altına alan çoğu sızının kaynağında da var bu imkansızın telaşı.
Bir an önce huzura ermenin, onu çağıran yüze yönelmenin iştiyakı var.
Ama bu, sabrın engeline takılıyor her zaman.
Ve insan sabrın bekçisi olarak dolanıyor bu dünyada.

Merhabalar,
güzel kalıpları güzel süslerle perçinleyen...
Yazmayı yalnızlığa aralı kapılar gören ve sürekli eşik harfleri besteleyen dost.
Evet, dediğiniz gibi yalnızlar hep aynı türküye alıştırırlar o lâl dillerini.
Bize de susmak, dinlemek ve arada hafiften terennüm etmek kalıyor.
Derin (tinsel) bir bekleyiş -bize uzak olsa da- belki bunu gerektiriyor.
Suskunluğumuzu hayra yormanız dileğiyle...
Hoşça bakın zatınıza, sevgili dost.

5 Temmuz Zarfı

Bir şehrin büyüsünü arkasında bırakarak nasıl gider insan? Rüyadan uyanır gibi gider; bir otobüs camından anılar geçer. Pencereye konan güvercinler ve ertesi sabahların buğusu kalır geride. Çantada birkaç eşyayla birlikte, hüznün de katlanmış hali vardır.
Kollarım karşımdakine uzandı bak; evet vedanın en somut hali bu olsa gerek. İçeride yine bir cam ağzı; koridor yalnızlığı. Dışarıda seslerden ve renklerden bir dünya. Yavaş yavaş kayan sesler ve renkler ırmağı. Asfalt üstü bir hesaplaşma...

Bugünün açtığı başka bir yara:

Veda

Bu şehirden gidiyorum
Gözleri kör olmuş kırlangıçlar gibi
Gururu yıkılmış soy atlar gibi
Bu şehirden gidiyorum

İnsanlar taş gibi bana yabancı
Ağaçlar bensiz hüküm giyecek bulvarlarda
Bir tambur bir yalnızlığı anlatıyorsa
O ışıksız pencereden
Ben onu bile bile duymuyor gibiyim.

Bu şehirden gidiyorum
Gömerek geceyi içime
Sabahın hüznünü beklemeden
Gidiyorum bu şehirden.

Erdem Bayazıt