Yılların ve yolların ağarttığı çok başlar gördük.
ve bakışları yerlere konmuş çok yaralılar.
ardında dünyanın ızdırabını taşıyan kamburlar
ve fırtına biçmişler elleriyle
hepsi kızıl ve yer yer kesif bir ufka
bir çizgiye yönelmişler sahillerde
sessizce beklenen kaderleri
unutmaya çalıştıkları kederlerine inat
hep karşılarında durdu.
ne zamanki unuttular yaşamayı
o zaman unuttular
bir gün daha düştü hanelerinden
ve ufuk biraz daha yaklaştı ruhlarımıza
bir kahve içimlik gelmişdik dünyaya
bize bundan âlâ gerçek ne gerek...

O güzellik size ait efendim

Son günüm Cuma
Havada puslu bir sıcaklık
Bunalımlar kentinden yadigar hüzünlerim
Sessilikte daha iyi anlaşılır
Sarmaş dolaş duygular
Hüznün içerisine sinmiş
Bilmediğim kaygılarla
Sana günahlar şehrinden yazıyorum
Harabe bir şehirde gelmişim dünyaya ben
O zamanlar ışıksız fersizdi akşam evler
Sade Ay, güneş ve gaz lambasıydı ışık
Lakin her vakit aydınlıktı yürekler...
Sana günahlar şehrinden yazıyorum.
Artık ben eski ben değilim
Harabe şehrin vakur ve şen halini
Gecemi ve gündüzümü ayıran çizgileri
ışıklı şehirlere teslim ettim
istemezdim
affet beni harabeşehrim

gün bitti
ıhlamur ağacı taze bir güne salmaya hazırlıyor kokusunu
kukumav kuşları sükunetini teslim etti geceye
dinlenmede herkes
bir ben ayaktayım
sessizliği bölen klavye sesi ve kafamda esen rüzgarlar
hiç dinmeyecek sancılar
ta ki ölene, ölüm bizi bulana dek
gün bitti
tükendim bende batan güneşle
nemrut gibi yükseklerden bakan ruhum
şimdi sersefil yerlerde
seni arıyor.
mutluyum
gün bitti
bittim ben de onunla birlikte
sancılardan kalan belirsiz bir acı
ve ruhuma dayanan hançer
aşkın
silahın
kipriklerin
ve sen
hoyratça sevdana engel ol
üstümde tepinen...
dindi gün ve hazırlanmak gerek bir yenisine
her canlı gibi ben de...
iyi geceler günlük.

vaktin anlamsızlığı da ayrı bir derttir
kazandıklarını kaybetme korkusu ayrı dert
keder dediğimiz çok hadise var etrafta
hep şikayetçiyiz birşeylerden
ama kendimiz hariç
Adaletsizlik bünyemizde başlıyor böylelikle. Sonra ardı arkası gelmeyen bozulmalar. Şimdilerde dejenere derler ama bence tam tanımı bu olamaz. Yok oluyoruz gün be gün. Sessiz ama acılar içinde geçiyor bu yok olmalar. Sevdiğimiz şeyler yok mu? Var muhakkak. ama hangisine dört elle sarılıyoruz ki. Hem ne gerek var canım sarılınası onca gururumuz, hırsımız ve kibrimiz varken...

Parantez: Haydar Ergüleni tanıdım bugün ve çok mutlu oldum. Yakında şiirlerine de rastyabiliriz dergimizde belki yazılarına da. Çünkü olumlu yanıt aldık teklifimize. Bugün en büyük karı oradan yaptık herhalde...bilemiyorum...

neyse iyi geceler

Selametle günlük...