Yılların ve yolların ağarttığı çok başlar gördük.
ve bakışları yerlere konmuş çok yaralılar.
ardında dünyanın ızdırabını taşıyan kamburlar
ve fırtına biçmişler elleriyle
hepsi kızıl ve yer yer kesif bir ufka
bir çizgiye yönelmişler sahillerde
sessizce beklenen kaderleri
unutmaya çalıştıkları kederlerine inat
hep karşılarında durdu.
ne zamanki unuttular yaşamayı
o zaman unuttular
bir gün daha düştü hanelerinden
ve ufuk biraz daha yaklaştı ruhlarımıza
bir kahve içimlik gelmişdik dünyaya
bize bundan âlâ gerçek ne gerek...