Orçin UZUN

Şimdi zevkle okuyacağımı tahmin ettiğim Reşat Nuri’nin bu başyapıtının dili o yıllarda bana çok ağır gelmişti. Bir yandan kitabı tüm anlamadığım kelimelere rağmen okumaya çalışırken, diğer yandan da romandaki kişileri zihnimde canlandırmaya çalışıyordum. Feride’nin, Kâmran’ın hatta Mişel’in bile romandaki yerini kendimce bulmuştum ama biri vardı ki, bu kişinin ne kim olduğunu ne de romandaki yeri ve önemini kavrayabilmiştim. Bu meçhul kişi kendimi zorlayarak okuduğum kitabı, daha ellinci sayfasına gelmeden bırakmama ve yıllarca romanlara karşı antipati beslememe neden oldu. Hakikaten kimdi bu devamlı cümlelere girerek olaylara dahil olan ve girdiği gibi ani bir şekilde kaybolup, bir sonraki cümlede izine rastlayamadığım şahıs? “Bir romanı bile anlayamadın mı?” gibi eleştirilere maruz kalmamak için başkasına da soramıyordum. Peki ama kimdi bu mamafih?

Yıllar sonra bir edebiyat öğretmeninden öğrendim “mamafih” in anlamını. Mamafih çalıkuşunu bir daha elime almayışıma ve kitapsız yıllara şimdi lanet ederim.