Semiha ERDEK
B u satırları ben yazmadım. Açıkçası kimin yazdığını da bilmiyorum. En ilkel dönemlerden beri acılarımız hiç değişmedi. Aşk, şefkat, merhamet, gurbet, hüzün ve yalnızlık gibi insanî haller ilk insandan bize miras kaldı. Hayatımızdaki değişkenler hep yenilenirken, kök problemler bizimle birlikte yaşıyor ve hep yaşayacak.
İnsanlığın temel acıları her dönemde yazıldı hep yazılacak. Çünkü elimizde tek veri var o da insan. Uğraşacağımız, kurcalayacağımız kendimizden başkası değil. Ne kadar dağıtmış zannetsek de konuyu, aslında konunun merkezinde hep biz oluruz, kendimizi koyarız her şeyin merkezine. Bir şeyleri fark etmemizin sebebi ayağımıza takılması, bize görünmesidir. Ancak o zaman çıkar varlık sahnesine zaten var olanlar. Kimi zaman da ayağımıza takılan bizizdir. Kendi kendimizle karşılaşınca durumdan çok da hoşnut olmayız. Kendimizi unutmak için uğraştığımız onca meşgaleden sonra bir de bakarız ki kendimizi unutmak için uğraştığımız şeyler bizi kendimize götürmenin/göstermenin yolu olmuş. Aslında biliriz ne(y)den ve nasıl kaçtığımızı. Ama bazen her şeyi bilmemek/görmemek en iyisidir diye düşünüp üzerine bir şeyler atarız.
|