Yusuf GÜNDÜZ

Saatim kuruldu karanlıklar ülkesine,
Zamanaşımına uğramış
                                              sevdalar kaldı cebimde.
Ne akan ırmaklar, ne yatak, ne şilte…
Buz gibi toprağın
                                 bir ben var içinde.

 

Duyulmuş, bitmiş duyguların hâkimi,
Nefes alamamanın
                                    cevrinden uzak…
Zamanın yoğurduğu hardal tanesi,
Gün ışığı ve su
                             buraya ırak!

 

 

Ne korku, ne keder, ne heyecan…
Sancısı çekilmiş cefalar
                                             ülkesinin sultanıyım,
Batıp doğmayan güneşlerde bir can.
Burda sallanmaz
                                 artık saltanatım...