Muhammed ÖZTÜRK

saçlarından inmek vardı aydınlığa
gözlerini avutabilmek
düşlerken yağmurun dinmesini
körpe bir savaş çizip kırmızıya
alıkoyup dudaklarını en ıssız yerinden
adını karalamak ağzımın ucuna
zemheri bir karanlığı evlat edinmek belki
belki de
esarete iliklenmiş hürriyetimizi
benim çocuksu çocuksu yalnızlığıma
katmak yaşanmamış serüvenlerimizi

zaman işledikçe aldırmadan yağmura
tenin ak, saçların alev kırmızısı
simge olmuştur artık bayrağını yakan anıların
aklını yitirmiş bir güvercin beyazlığında
sen benim çocuksu çocuksu yalnızlığım
terk edilmiş bir yanardağ gibi yürüyorum
barut dolu karanlığımıza

pimi çekilmemiş bir bombayız bazen
sıkışıp kaldığımız, yalan akıtılmış bir kında
sen benim çocuksu çocuksu yalnızlığım
kırbaçtır bakışların mesafeler daraldıkça
ölmek! ölmek anlamını yitirmiş bir şehir
ve gökyüzü benzemiştir artık doğduğun güne
yüzümü ölüme benzettikçe!

eski limanları anımsatan bir mevsimdi ellerin
çorak dudaklar ekilmişti yeryüzüne
bilmelisin! en uzun sessizliğimdir sesin
yağmur bıraktığın yerde üstelik
en dilsizi
kimsesizi...