Yıldız EREBAK

Deli çocuğumdur ellerim
Darmadağın eder yüreğimi
Günler geceye sığınır
İçimdeki son kıvılcım da söner
Son ateş, son ışık parçası
Kimsesizliğime sığınır kimliğim

Deli çocuğumdur ellerim
Aniden kurutuverir gözyaşlarımı
Ya da çıkarıp bir köşesinden
Bir parçacıyı katık yapar sayfama
Hani o her gece kollarına sığındığım

Deli çocuğumdur ellerim
Zümrüt yeşili gözlerinin ortasında yakar gemilerimi
Arkamdaki ayak tıkırtılarına bakar
Bakar da gömer kulaklarımı suskunluğuna

Deli çocuğumdur ellerim
İşte bu şehrin tam ortasında
Tam ortasında acının
Bir parça daha fazla umut uğruna
Parçalar kendini
Çoğaldım zanneder o deli bilmişlikle
Oysa sallandırır köhne bedenimi
Köhne bir yalnızlıkta