Adem AKTAŞ

Geceyi tozlanmış bir bardakta içiyorum
Kapayamam karanlıkta kamaşsa da gözlerim
Avucumla bir tutam karanlık seçiyorum
Simsiyah bir aynada çırılçıplak sözlerim

Esmer bir yaranın içinde kanıyorum
Yine yoksul sözlerim karanlığa boyalı
Gölgelerle beslenen mağrur bir akkorum
Mücellâ fikirleri yıldızlara koyalı

Kavanozda balığım, yosun tutmuş huzurum
Işığın kozasını delip de geliyorum
Bir bıçak kadar keskin yaşamamak kusurum
Alelâde geceye yağmur çiseliyorum

Ben ne inim, ne cinim
Bazen mutlak hakikat, bazen göreceliyim
Bütün herkes uyurken serumlu düşlerinde
Kulesinde sükûtun tüm geceye bekçiyim
Güneşli bir hakikat girince mahremlere
Lekelenmiş gündüze isyan eden çeriyim
Boğarken muhabbeti küfür yüzlü ışıklar
Geceye hicret eden mümin bir mülteciyim

Karanlık geceyi tek yudumda içiyorum
İnad olsun gündüze; karanlığı seçiyorum!