Yusuf AYDOĞDU

 

“Ben mum alevinde pervane gibi

hep aynı odakta yazdım şiirlerimi:

  Ev ve her günkü yaşamalar

Rilke’nin Panter’i gibi

aynı parmaklıklar içinde...”

Evlerimiz o kutsal mabetlerimiz… Acı ve hüznün, umut ve sevincin, kahkahaların ağlayışların, ayıp ve kırılganlıkların kutsal koruyucusu evlerimiz… Paylaştıklarımızla yücelttiğimiz… İçimiz, içe içe doyamadığımız ab-ı hayatımız, alternatifsiz iksirimiz. Bizi bize bırakan, yaşamın ayçiçeği çekirdeği, vazgeçilmezimiz… Bizimle birlikte yaşlanan,  zamana meydan okuyan dergâhlarımız, en güvenilir sırdaşımız evlerimiz…

Evler mekânsal anlamda ilk insandan beri çeşitli şekil ve özellikleri ile hem coğrafik hem mimari açıdan estetik bir çerçevede yer bulurken, sosyal anlamda da toplum oluşumlarının ve kümeleşmenin, bir bakıma devlet olabilmenin en vazgeçilmez unsurudur...