Mustafa OĞUZ

 

Ben bir şeylerde kaybettikçe diğer yönlerden kazanacağımı düşünürüm. Şimdi o alabildiğine tarifsiz ve sebepsiz anların içindeyim. Kafamda cümleler kurmak istiyorum. Yalnızlığın keyfiyle günü yakalayabiliriz belki. İnsanların içindeyim, ama yalnızım. Oturuyorum. Bahçedeki gölgeler sığınak yerlerim. Etraf sessiz ve kendi dünyasında insanlarla dolu... Oturuyorum ve oturmamla ne kazanacağımı düşünüyorum. Bir mısraın kurgusu kafamda gezinti yapıyor. Ara sıra geçen tanıdıkları görmemek için bakışlarımı gökyüzüne çeviriyorum. Onlar beni görüyor, gelip yanıma oturuyorlar da… Artık cinnet başlıyor.  İçimden “ne zaman kalkıp giderler”in hesabını yapıyorum. Gidecekleri filan yok. Geldikçe geliyorlar, halka büyüyor, büyüdükçe konuşmalar basitleşiyor. Sabrım taşıyor artık. Beni yanlış anlamayacaklarını bildiğimden kırmadan bazen de kırarak onları yanımdan gönderiyorum.