Neslihan Huri SANCAK

Eğer ne olursa olsun ben seninleyim deseydin, ben seni asla bırakmazdım.

Eğer çıktığın yolda bir an pişman olup geri dönseydin, seni bütün gücümle bağrıma basacaktım...

ama… ama… ama…

Şimdi ben aşkımın alevlendiği bir yere gidiyorum.

Senin için her şeyden vazgeçtiğim yere, şimdi her şeye eyvallah diyerek gidiyorum.

Bir gece herkesten habersiz kaçtığım o yere, bir sabah vakti tekrar gidiyorum…

Elveda bile dememişti giderken. Yaşanan onca güzel günün tek elle tutulur hatırası ne bir güldü, ne bir kitap, ne bir başka şey. Tek kalan işte bu veda mektubuydu. Canının acıdığı her satırından okunabiliyordu. Şimdi onu nerde aramalı, nerede bulmalı. İstanbul’un hangi tepesinde. Bir pastane köşesinde mi, Kız Kulesine bakan bir bankta mı? Yoksa Topkapı, Ayasofya gezerken mi bulmalı. Aşka biletimin kesildiği günden beri ayrılıklar peşimi bırakmadı. Her ayrılığın bir vuslatı vardır amma bu vedânın bir merhabası kalmamış gibi gönül heybesinde…