Mehmet TÜRKMEN

 

ayın ağlayışı parlak olur

ağırlaşır suya düşünce bulutların gölgesi

sen varsın içinde gökyüzümün

rayiha kokar renkler, hüzün dağıtır mineçiçeği

 

I.

indim kalbine, ses verdim şu dağdan

sebebini aradım aşık olmanın

izini sürdüm

daha şekillenmemişken yüzüm

yerleşmişsin gönlüme

 

şu dağ elimde ufalanırdı,

gönlüne ab-ı hayat indirmeye

gücü yetmedi elimdeki balyozun

bir gece zambaktı tenin

 

salkım üzüm taneleri gibi bütün

bir kibrit alevinde yanacak kadar tektir sevdam

şizofren düşlerimde su yosunları tutuyordu kara incileri

çıplaktı ayaz izleri semazenlerin

 

aspendosun trajik oyuncusuyum. romeo'dur adım

bu sefer sana uymayacağım suflör

yazgımı levh-i mahfuzdan takip ediyorum

kızarıp kızarıp yüzüm

bekliyorum...

 

II.

sobeledim pinokyo'yu

uzadı burnu külkedimin

lülünün ellerinde papatya falı

(- ........................

- sevmiyorum.) deyince

kırıldı gövdem

lifafe giymeye geldim

 

III.

ayrılık senfonisi çalıyorsun

yalnıklık özgürlüktür diye yutturma bana zaman

 

VI.

minbere çıkma vaktim geliyor

tek ben bahsedeceğim aşktan

susamışlıktan

 

kazancı alevi gibi yandım

beni artık sula

kanıla ellerinde dik toprağa sevgili

büyüyeyim