Alper SARI

 

Güldün, küskün dağları yeşerme tuttu temiz

Fark etmeden aynı heceyi yansıttık bilerek gözlerimize

Kalıpsız can sıkıntıları gezinirken geçimsiz

Eli belinde turlarken dönülmezleri

Sıyrık belli etti kendini

Kanımda dahi

 

Dümdüz fırınlarda pişerdi deli gömlekleri

Giyinmek dünyada fani

Kursakları eşit geçerlerdi tümseklerinden

Teri kendine zimmetli bu dünyalıklar

Bu baygın ahali

Gül ki kendine gelsin kanat

Uçmak en çetrefili

 

Çelim katar yürüdüğüm kadar ayaklarıma

Yolların bu suskunluğu yorulmak mıdır?

Düzgün konuşsam, hikâyeler bir iki dokunsa bana

İçimde yepyeni bir heves belirir

Dili dışarıda

 

Bu sessiz dünyanın içinde gördüğüm son alaca

Sendin bir melek gibi kanatlarından taşan

Ses etmedim görsün diye beni ayartan şeytan

Bin misli ile cevap verirdim oysa

 

Beni usul, beni tez

Erken bir vakte yaz beni, sen öyle

Çıkıp gitmeden börtü böcek uykularından

Dağılmadan eşikten atlar gibi

Tanelere saç beni

Ne ki, ben buyum halimin vakti

En eski kusurun bir örneği bendedir

Sevimsiz durur rengi sesimin

Gürültü göklerden gelir

Hakiki

 

Bitti

Her gece avuçlarımdan attığım o bozgun çöl

Yurduma yorgan yaptığım âlemler ya da

Dün gibi çizdiğim zaman cetveli

Veda

Yalın toplantılar öncesi sessiz karanfiller dağıtan

Uslu çocuklar gibi atılan adımlar

Yollar buluştursun bizi.