Emel AVCI

 

Ben kuşlarla bir olunca

Her zaman hesapsız bir söz gibi

Dalıyorken karanlığına.

Kuşlar benden mağrur

Duvarlarsa sorgular izlerimi

Her şey benden çok öncesi.

 

Büyümek…Bir heyecan gibi arsızca

Damarlarında yürümek

Ama duvarların mülkünü aydınlatan bu sabah

Korkumu yansıtan o ayna

Fakat bilmezler ki yorgunluğumu

Sen olarak.

 

Şimdi süsleyerek geçer küskünlüğüm leyla’yı

Sürüklenir  sular yıldızlanarak

Karanlık, bir mânâ olur ağaçlarda

Hükümsüz bir inkâr olur dudaklarım

Emanetsiz bir tövbe

Sonra kadehler, devrilerek geçer

                                Leyla’nın ellerinden, gözlerinden.

 

Leyla ne çiçeksiz kadın

Uzun yolculuklar içinde

Leyla…

Çiçeksiz…

İçimde.

Telve Dergisi, Kasım 2007, Sayı 3